Tijdens een vrije dag komt het product koffie toch wel erg veelvuldig voorbij. Zo was ik vandaag zowel bij SBB, de politie, op de set van Dokter Deen, bij de KLU en in de lokale horeca te gast onder het genot van een bakje koffie maar ook thuis, reeds bij het opstaan, speelt koffie een belangrijke rol in mijn leven.

Koffie is een wonderbaarlijk product dat toch best veel impact heeft gehad op de wereldgeschiedenis. Met de VOC kwam koffie al in de 17e eeuw naar Nederland en beroemde merken als Douwe Egberts en Van Nelle zijn niet meer weg te denken uit het Nederlandse bedrijfsleven. Je wordt opgevoed als Van Nelle-drinker of je komt uit een Douwe Egberts-nest. Het bindende element is al generaties lang het spaarsysteem met punten waar oma al mee bezig was, waar je moeder stevig mee doorging en waar je zelf nog steeds neigingen vertoont om de schaar te pakken bij het openen van een pak bruin goud. Punten sparen wij al jaren niet meer, het schoot gewoon niet op en de dingen die je er mee kon sparen hoef je niet of koop je gewoon met keiharde euro's. We hebben net vanwege wat financiële besparingen een week Kanis en Gunnik-koffie geprobeerd maar zowel Nancy als ik zijn uit een Douwe Egberts-cultuur afkomstig en dan is het dat toch net niet... De koffiemolen van de DE die vroeger in elk huishouden aan de muur hing, de zwaar-verzilverde theelepeltjes die je bij de koffie spaarde...het is inmiddels allemaal nostalgie geworden en de koffie die je her en der krijgt aangeboden is ook niet altijd meer even lekker. Thuis wil je je "eigen" koffie, buiten de deur maakt het eigenlijk nooit zoveel uit. Maar toch doet koffie, ook al is het niet de goede, iets met je....koffie is gezellig, koffie is huiselijk, zelfs buiten de deur en koffie is vooral even rust....

Je schenkt het in (of dat doet men voor je) en het duurt toch altijd even een minuut voor ze zover is afgekoeld dat je er een slokje van kunt nemen. En een minuut lijkt niet zoveel maar ik heb vandaag in totaal toch al wel 8 keer zo'n momentje gepakt. En het ruikt zo ontzettend lekker.....dat is de bonus.

We hebben een paar dagen een vriendin te logeren en dat is echt een soort van avontuurlijk / creatief iemand. Geocaching en bookcrossing en op die manier komt ze nog wel eens ergens waar je normaal niet zo snel komt en ontmoet je mensen die je normaal niet zo snel tegenkomt. Op een bepaald moment, enige jaren geleden, kwam ze mij tegen. Nu weet ik van bijna alle vrienden en vriendinnen wel wat hun interesses zijn, wat hun bezighoudt of wat ze kunnen maar vandaag werd ik toch leuk verrast; Mandy heeft een schilderijtje voor ons gemaakt; op een zelf gejut plankje....

Terwijl om ons huis heen de vogels kwinkeleren, jongeren flirtend voorbij fietsen op straat en zelfs hier en daar een bejaarde een voorjaarshuppel maakt verwonderde ik mij vanmiddag weer eens hevig in de supermarkt. Afgaand op wat ik zag kan ik niet anders concluderen dan dat sterilisatie of castratie effect heeft op je voedingsopname of dat het je smaak kennelijk aantast. In het verleden hebben Nancy en ik wel eens een discussie gehad over een dergelijke ingreep maar ik ben blij dat het er nooit van is gekomen. Uiteraard zou ik het moeten ondergaan want het schijnt dat vrouwen helemaal worden opengesneden voor een dergelijke ingreep en dat bij mannen eenvoudig een kleine incisie volstaat. Welnu, er komt bij mij niemand aan mijn gevoelige delen zonder mijn uitdrukkelijke wens en ik wens daar zeker geen scherpe voorwerpen in de buurt aan te treffen!
Het zou volkomen onschadelijk zijn zo'n ingreep....Jaja, en daarom is er speciaal voer op de markt voor gesteriliseerde of gecastreerde katten? Als dat al nodig is bij katten wat doet het dan wel niet met mij? Ik ben sowieso al een eter met gebruiksaanwijzing. Straks zit ik ineens na een "kleine ingreep" alleen nog maar aan de gebakken haring of zoiets.
Nee, voorlopig komt er geen chirurg, arts of hobby-snijder bij mijn zaakje in de buurt....

Tijdens een informatiebijeenkomst voor het personeel van rederij Doeksen werd mijn ergste angst bewaarheid. Even een korte introductie van wat er speelt voor al mijn lezers die niet weten wat er aan de hand is.
Op Terschelling is sinds enige jaren een concurrerend bedrijf actief, de Eigen Veerdienst Terschelling (EVT). Helaas voor Rederij Doeksen heeft de EVT inmiddels een redelijke bekendheid verworven en voor stuntprijzen worden gasten (verliesgevend) overgezet maar hiermee ook door de neus van Rederij Doeksen geboord. Inmiddels zijn de effecten dusdanig dat Rederij Doeksen hierdoor verliesgevend is geworden. De winst die namelijk 's zomers wordt behaald wordt voor een heel groot deel weer door de niet-winstgevende winterdienstregeling opgeslokt. Iedereen kan namelijk wel op zijn vingers natellen dat wanneer de MS Vlieland bijvoorbeeld met 30 mensen naar Harlingen vaart en met 100 weer terugkeert naar Vlieland dat er dan geen winst wordt gemaakt. Er vaart een dure boot, er zitten totaal 7 bemanningsleden op en nog een handvol horeca-mensen en die kosten ook geld. Het onderhoud aan een dergelijk schip is ook niet goedkoop en het bedrijf moet ook nog een terminal onderhouden, warmstoken en bemannen met ook weer 2 personen waldienst en een aantal dames die de gasten te woord staan en voorzien van tickets en informatie. Al met al een hele dure onderneming en aangezien Rederij Doeksen geen filantropische instelling is moet er wel winst worden gemaakt. Die winst maakt de rederij in de drie drukke zomermaanden. Om garant te staan voor voldoende afvaarten, een veilige en zekere dienstregeling werden er in het verleden concessies verleend en dat was een verhaal met rechten en plichten. De verlening van de concessie is uitgesteld doordat de rechtspraak is verzand in een steekspel van Europees recht, Nationaal recht en procedures.

De EVT pakt haar aandeel van de markt, hiermee wordt de winst van Doeksen zodanig afgeroomd dat er geen geld genoeg meer overblijft om de dienstregeling de rest van het jaar op hetzelfde peil te blijven voeren als tot op heden altijd gebeurde.
Wat merkt de gast en de eilander hier nu van? Welnu, Rederij Doeksen heeft gekozen om de aanval in te zetten, de directie vind dat ze daarin geen keus meer heeft want de concurrentie is moordend en in haar ogen oneerlijk. Dat oneerlijke zit hem in het feit dat Rederij Doeksen een zogenaamd ODC (openbaar dienstcontract) heeft opgesteld met de gemeenten Vlieland en Terschelling waarin naast rechten ook plichten zijn verwoord, plichten die de EVT niet kent. Als gevolg hiervan kon de EVT ook besluiten om gewoon 3 wintermaanden maar helemaal niet te varen en Rederij Doeksen moest dus de onrendabele diensten wel blijven uitvoeren.
De aanval zal vandaag of morgen worden aangekondigd want de EVT krijgt een koekje van eigen deeg, een heel kostbaar koekje voor Rederij Doeksen want ze gaat de komende periode op actietarief varen.

Helaas gelden de acties alleen voor Terschelling! Het probleem is daar ook ontstaan maar dreigt nu op het bordje van de Vlielanders en de gasten van Vlieland terecht te komen. Immers, als je als gezin van vijf personen voor een veel lager tarief naar Terschelling kan worden overgezet dan naar Vlieland dan is de keus voor de onder de economische crisis zuchtende toerist snel gemaakt. Het verschil in prijs betaalt de plek op de camping. De potentiële inkomsten-derving voor de Vlielander ondernemer is niet misselijk! Ook het schrappen van afvaarten op onrendabele momenten pakt voor Vlieland ongunstig uit. Soms zal de MS Vlieland nog maar 1 keer per dag varen, dat lijkt niet erg omdat er wel een sneldienst wordt ingezet in plaats van de reguliere boot maar toch, met vracht en kerende vrachtauto's zit je meteen in de problemen. Lachende derde is de eventuele vervoerder die in het gat zal springen waar Rederij Doeksen ruimte voor laat ontstaan. Ook inter-insulair zal worden geschrapt. Vlieland - Terschelling en Terschelling - Vlieland zal in de winter niet meer kunnen. En dat terwijl juist in het dagtoerisme nog steeds groeimogelijkheden zitten en Vlieland dan wel niet een dikke boterham oplevert voor de rederij maar nog steeds een groeimarkt is zou je er juist in moeten investeren, consolideren van de markt heet dat. De kreet dat Rederij Doeksen in de aanval gaat is mooi maar in de praktijk betrekt ze de loopgraven en dat is geen aanval!

Mijn baan bij Rederij Doeksen staat op het spel, logisch, maar niet leuk, en met mij dreigen meer mensen hun baan kwijt te raken en dat is gevoelsmatig niet eerlijk omdat wij hier helemaal niet te maken hebben met de situatie zoals die op Terschelling is.
En het is niet zo dat dit morgen al gebeurt, nee, pas in oktober gaan de maatregelen in. Het houdt wel in dat er misschien kapers op de kust komen, dat Horeca-ondernemers creatief moeten omgaan met arrangementen waarbij vervoer wordt aangeboden door derden omdat de dienstregeling van Rederij Doeksen geen ruimte meer biedt voor pieken en flexibele capaciteitsinzet. En dat terwijl rederij Doeksen gewoon een honderdjarige traditie heeft opgebouwd, expertise bezit en beschikt over een high-tech volwaardige vloot die zijn gelijke niet kent in Nederland. Doodzonde. Ik vraag me serieus af wat de familie Doeksen hier zelf van vindt. Onze directeur staat met de rug tegen de muur, van hem wordt verwacht dat hij snijdt in de kosten maar dat gaat wel gepaard met maatregelen waar ik als eilander, klant van de rederij en als personeel op geen enkele manier achter kan staan. Ik moet wel, het is mijn werk, het is mijn inkomen. U, als lezer, mag uw eigen mening hebben, bij mij ligt dat iets gecompliceerder want als mijn mening niet strookt met die van mijn werkgever ontstaat toch min of meer een arbeidsconflict. Toch roep ik iedereen wel op om in dit geval de trom te roeren. Gemeenteraad? Ondernemers? Vlielanders? Doe iets, bedenk wat want anders hebben we straks een situatie waar niemand vrolijk van wordt.

Of rederij Doeksen in haar recht staat om deze maatregelen af te kondigen moet iedereen zelf maar beoordelen maar dat het consequenties gaat krijgen moge duidelijk zijn!

Het gaat hier niet over Bennekom dat even onder Ede ligt topografisch gezien maar over een heet hangijzer aangaande de kroning van Zijne Koninklijke Hoogheid Willem Alexander. Het heeft een 16-tal kamerleden behaagd aan te kondigen niet de eed af te willen leggen aan onze aanstaande vorst tijdens de kroningsplechtigheid. Het moet toch niet gekker worden! Nu ben ik niet geheel objectief vanwege mijn ernstige oranjegezindheid maar toch...als je het lef hebt om je zo op te stellen dan moet je toch wel een hele grote plaat voor je hersens hebben. Allereerst is het traditie om de eed af te leggen aan de vorst, als die tussentijds plaatsmaakt voor een andere vorst dan heb je volgens de traditie datgene te doen wat je functie van je verwacht. Daarnaast wil ik wel eens even weten hoeveel van hun stemmers zelf tegen het afleggen van de eed zijn. Als kamerlid zit je er namelijk niet voor jezelf, je zit er voor het volk. Je hebt je geconfirmeerd aan de regels die bij het ambt van volksvertegenwoordiger horen en die kun je zomaar niet terugdraaien omdat je zelf een ego hebt van royalere proporties dan dat van onze cultureel aangewezen Koning. Mijn advies aan de 2e kamer is deze ministers per omgaande te royeren, verbanning naar de voormalige koloniën en het afpakken van de Nederlandse nationaliteit is op zijn minst gewenst. Zweer trouw aan de vlag, aan de koning en vecht voor het behoud van datgene wat Nederlands is en steeds meer ondergeschoven raakt aan het grote Europa. Als je dat niet kunt opbrengen hoor je niet als volksvertegenwoordiger op te treden, daarvan verwacht ik namelijk dat ze mijn cultuur, onze tradities en onze verworvenheden beschermen en gestand doen!

Kraaiachtigen staan erom bekend dat ze erg slim zijn, in verhouding slimmer dan de meeste vogels. Toch hebben deze vogels ook wel eens van die kansloze acties en daar gaan ze dan ook nog heel volhardend mee door. Sinds vorige week is er een koppeltje kauwtjes bezig een nestje te maken op de boot. Het gootje boven de schuifdeur hebben ze uitgekozen en hoewel het nestmateriaal daar steeds weer uitvalt blijven ze het maar proberen. Elke keer dat de boot wegvaart kunnen ze niet verder knutselen aan het bouwsel maar de tijd wordt nog steeds nuttig besteed tijdens de afwezigheid van de MS Vlieland. Beide kauwen vliegen af en aan en leggen een voorraad nestmateriaal aan op de grond ter hoogte van de nestelplek en zodra de boot bjina voor de kant ligt vliegen ze al weer heen en weer met hun snavel vol takjes en als de boot weg vaart kijken ze hem nog even na vanaf de bagage-karren. Het zal mij benieuwen hoe lang ze dit gaan volhouden.

Soms heb je wel eens van die dingen die je vreselijk graag wilt hebben. Een echte egoïst ben ik niet en ik hecht weinig waarde aan bezit maar soms kom je iets tegen wat zich op je netvlies nestelt, dat ergens op een plekje in je hersenen plaastneemt en niet meer weg wil. Hebben, hebben, hebben!!!! Vreselijke hebberig ben ik dan ineens en dat is voor mij een ongewone eigenschap, heb er gewoon moeite mee dat ik van die verschijnselen vertoon. Ineens ga je dan met de metaaldetector op euro-jacht en er liggen wel genoeg maar voor je ze allemaal hebt gevonden ben je toch weer een hele poos verder. En dat terwijl ik me normaal alleen maar met het blootleggen van de Vlielandse geschiedenis bezig houdt, euro's zeggen me normaal nooit zoveel omdat het gewoon hele lelijke munten betreft en het enige nut dat ze voor mij hebben is dat ik er mijn huur, mijn biertjes en mijn hondenvoer mee kan bekostigen. Voor het eerst in mijn leven heb ik echte geldzorgen....slaap er zelfs slecht van want stel je voor dat dit ding bij een belegger terechtkomt in plaats van bij een echte liefhebber. Ze zouden hem zomaar kunnen omsmelten......
Al twee weken lang staat er op internet een fantastische munt aangeboden, eerst was het ding 3500 euri's, nu nog maar 2500, en dat kan ik toch echt niet ophoesten. Dat krijg je als je een nul-uren-contract hebt waarbij je elk jaar 2 of 3 maanden zonder inkomsten zit en dus de pot verteert zeg maar. Gruwelijk, staatsloten helpen niet, suikeroompjes zijn niet te vinden en bijbeunen daarvoor moet je wel in de gelegenheid zijn.
De afgelopen dagen heb ik tussen de leuke vondsten met mijn metaaldetector ook al €16,70 uit de grond getrokken, nog maar  €2483,30 te gaan, die verzendkosten van € 30,- kan ik wel missen. Hadden ze dat ding nou maar van zink gemaakt in plaats van goud, dan had ik hem al lang binnen gehad!

Als ik met de metaaldetector op stap ben vergeet ik alles om me heen, tijd, vrienden, familie en de honden. Laat mij maar lekker graven en dat kan ik als geen ander. Een piep in mijn oren en dan ga ik helemaal los. Mijn enthousiasme kent geen grenzen en soms moet ik echt oppassen dat ik geen Australiër laat verongelukken door de grond onder zijn voeten weg te graven. Nee, ik kan totaal geen maat houden. Soms levert een vondst een hoop werk op. Vandaag vond ik een klein kokertje, koperkleurig. Het rammelde ook nog en dan wil ik ook weten wat er in zit. Ik vermoedde dat het om een naaldenkokertje ging en je kunt er dus haast van uitgaan dat er dan naalden inzitten maar je moet het toch zeker weten niet? Met veel machtsvertoon en ondeskundig gebruik van niet voor de klus geschikt gereedschap lukte het me dan toch om het totaal vastgeroestte dopje los te krijgen en tot mijn grote verbazing zat er dus heel wat anders in; grafietstiftjes voor een vulpotlood. Nou ja zeg! Wat voor soort mensen lopen daar nou mee door het bos te zeulen?
Op grond van de bijvondsten (wat patroonhulzen) kun je dan gaan fantaseren over een militair die eigenlijk een administratieve taak had maar als gevolg van het naderende geallieerde leger frontdienst moest gaan doen, gewond raakte en op Vlieland mocht bijkomen van zijn verwondingen. Misschien schreef hij onder het liefelijke groene bladerdak in zijn dagboek hoe mooi Vlieland wel niet was in oorlogstijd en schoot daarna voor de zekerheid een konijntje voor het avondeten.
Of het was gewoon van een leraar die met een clubje kinderen onderweg was van de Vliehorst naar het Doniahuis waar een rivaliserende bende jeugd van een andere school de bril van één van zijn bloedjes van leerlingen had vernield en schreef hij onderweg vanuit de losse pols een briefje voor de verzekering en verloor hij daarbij wat van de Vliehors meegenomen souvenirs....of.....schreef mijnheer van Eck nog met een vulpotlood wanneer hij de gegevens noteerde van de geringde mezen en hadden de patroonhulzen er gewoon helemaal niets mee te maken. Enfin, het houdt mijn gemoederen bezig.....

Op 30 april gaan we het beleven, voor het eerst in meer dan honderd jaar krijgt Nederland weer een echte Koning. Fijn dat we zo'n geëmancipeerd Koningshuis hebben maar het sloeg natuurlijk wel een beetje door de laatste eeuw. Het neemt echter niet weg dat we ook bij Hunne Majesteiten Beatrix en Juliana een feestje konden bouwen op 30 april. Een feest is geen feest zonder ballonnen, en slingers, en taart, en zo zijn er nog heel veel dingen die bijdragen aan de vrolijke sfeer.
Wat die ballonnen betreft; 150.000 stuks op het officiële kroningsfeest en nog enkele tienduizenden elders in het land op diverse locaties. Prachtig, de lucht zal oranje kleuren want oranje op de grond alleen is natuurlijk niet genoeg.
Nu de kanttekening; Zijne koninklijke hoogheid Willem Alexander de eerste weet van de prins geen kwaad, je organiseert tenslotte niet zelf het feest rond je kroning, dat doen je onderdanen verenigd in oranje-verenigingen. Fantastisch zo creatief als deze verenigingen omgaan met feestelijkheden maar wat die ballonnen betreft......daar moeten ze echt vanaf stappen. Het feestje van de één moet namelijk niet resulteren in een drama voor een ander en dat is wat ballonnen doen, ze belanden in het milieu en dus in de voedselketen. Op Texel woont een man, Jan Andries van Franeker, die maar al te veel gruwelijke dingen heeft gezien als het gaat om die fleurige stukjes rubber (al dan niet biologisch afbreekbaar) aan een touwtje. Beesten raken erin verstrikt, kunnen niet meer eten of duiken en verhongeren. Hun jongen worden gevoerd met voor voedsel aangeziene ballonnen en sterven met een volle maag alsnog ook van de honger. En dan hebben we het nog niet eens over de plastic soep die ontstaan is uit al het afval dat in zee is terecht gekomen en langzaam elke vis, schelp en vogel binnendringt. We maken ons druk over plofkippen, de plezierjacht en zwerfhonden in Spanje en Griekenland maar we zien niet in dat we met onze vrolijkheid een hele dierenwereld aan het uitroeien zijn. Een dringende oproep aan het Kroningscommitee: Stop de ballon, leve de koning!

Voor wie meer wil weten over de narigheid die deze zaken opleveren voor het milieu: Een koninginnedag
Onderstaande foto's mocht ik gebruiken van J.A. van Franeker - IMARES

Ondanks alle vaardigheden van mensen als wijlen Jan Pelleboer, de huidige Piet Paulusma en Helga van de Leur is er toch nog maar weinig houvast te vinden in de gemiddelde weersvoorspelling op de lange termijn. Je kunt met zijn allen computermodellen maken over wat het effect is van een vulkaanuitbarsting op IJsland en wat dat voor consequenties kan hebben voor het weer op de wadden maar meestal kun je niet veel meer dan 3 dagen enige zekerheid bieden. Voor de oplettende eilandbewoners zijn er betere middelen om een planning te maken ten aanzien van het klimaat. Als iedereen begint hout te zagen weet je dat er kennelijk een koude periode aankomt en dat is ook logisch, daarop is het zaagseizoen gebaseerd.
De echte natuurliefhebber kan in elk geval zijn hart weer ophalen, het mooie weer komt er nu echt aan! Ik ben geen meteoroloog maar vandaag zag ik de eerste prille voorbode van dit heugelijke nieuws; een actief honingbijtje. Sterke beestjes zijn het en vooral die eerste is een echte held. Ze warmt zich op aan die ene zonnestraal, wordt net warm genoeg om het afstandje af te leggen van de korf naar de dichtstbijzijnde bloeiende narcis en met haar laatste krachten landt ze weer op de korf om haar koningin te voorzien van het essentiële krachtvoer waardoor zij aan de leg kan. Binnen 2 weken is het volk weer op sterkte en zijn wij en zij de lange winter weer vergeten. Blij met een bij!

De voorspellingen voor het komende weekend zijn niet gunstig. Siberische toestanden worden verwacht met harde wind en strenge kou. Gevoelstemperaturen van -15 graden celsius in schaduw zeg maar. Als gevolg hiervan is de spooktocht die stond gepland voor aankomende zaterdag maar geschrapt want hoewel we er een hels genoegen in scheppen om "kleine" kinderen enorm de stuipen op het lijf te jagen, ze moeten wel weer thuis komen!
23 Maart en dan zulke temperaturen, die ene kievit die hier broedt en waarvan het eerste ei nog moet worden gevonden, vriest verdorie aan haar eieren vast dit weekend. Dat staat wel heel stom als je Yorick een vogel overhandigt waar hij het ei van af moet bikken. De schaatsen kunnen weer uit het vet, de elfstedenkoorts slaat weer toe, Friesland staat al weer op zijn harses door enthousiaste ijsmeesters en Piet Paulusma die deze gruwelen gewoon met een vals glimlachje aankondigt.
En ik, tja, iedereen weet zo ook wel hoe ik erover denk. Bij zulke temperaturen trekt mijn lurf zich zover terug naar achteren dat ik moet oppassen dat ik er niet op ga zitten als ik op de fiets stap.

Een ochtendmens ben ik nooit geweest. Vaak verslapen doe ik me ook niet maar daar heb een paar truukjes voor. Ik zet de wekker op 05.15, laat het ding net zo lang loeien totdat Nancy er gek van wordt, die geeft mij een por waardoor de honden wild worden en mij wakker blaffen. Mooi geregeld dus. Toch gaat het 2 x per jaar verkeerd. Nancy een dagje naar de wal en de volgende dag pas weer thuis is gegarandeerd een valkuil. Bij de Vliehors Expres heb ik me maar 2 x verslapen in 5 jaar tijd. Nu begon ik daar ook wel fors later (half 9 in plaats van 6 uur) maar toch. Het makkelijkst had ik het toen ik nog taxichauffeur was bij de Asser Taxi Centrale. Het liefst draaide ik de nachtdienst, dan kon ik om 07.00 naar bed, op de één of andere manier verslaap je je nooit als je om 17.00 uur moet beginnen. Enfin, 05.15 opstaan zoals vanmorgen kan mijn dag best vergallen, is het ook nog koud en sneeuwt het wat dan is het plaatje narigheid helemaal compleet. Maar vanmorgen....de boot voer weg om zeven uur en opeens was ik toch een beetje blij. Deze foto had ik een half uur later al niet meer kunnen maken.

Ik zat vanmorgen zo maar even in mijn portomonnee te kijken en tot mijn grote verbazing zat daar geen enkel Nederlands muntstukje in. Italië en Duitsland waren het meest prominent aanwezig en ook Frankrijk, België, Spanje en Slowakije waren vertegenwoordigd. Nu is Italië nog wel makkelijk te verklaren, de wintersport zit er op natuurlijk en ook Slowakije is te herleiden tot het aantal Slowaakse werknemers op het eiland. Het grappige van al dat geld dat momenteel in de Europese Unie circuleert dat je precies kan zien wie waar naartoe gaat. Zelfs aan de hand van de euro-biljetten kun je grappige dingen ontdekken. Er is een groepering die zich bezighoudt met het onderzoeken hoe geldstromen zich gedragen en aan de hand hiervan is heel veel informatie te vergaren. Wat niet iedereen weet is dat je aan de hand van de pinpassen die iedereen gebruikt ook een model kunt maken waaruit is op te maken wie waar zijn geld uitgeeft en waaraan. Alles is gekoppeld aan databases en als we het dan over Big Brother hebben; de bank is dus gewoon Big Brother in deze wereld.
Voor de echt paranoïa mens: Je bankbiljet dat je uit de muur trekt heeft een unieke code, de locatie waaruit hij getrokken kan worden is bekend, de beveiligingscamera ziet jou dat specifieke bankbiljet pinnen en vervolgens wordt getraceerd dat dit biljet weer bij de bank binnenkomt via een winkel in Harlingen. De specifieke winkel is bekend dus als iemand exact wil weten wat jij daar hebt gekocht kunnen ze nog het kassa-systeem nakijken om vast te stellen wat er die dag allemaal is gekocht tussen de aankomst en vertrek van de boot en worden alle transacties bekeken die betaald zijn met het biljet waarmee jij naar Harlingen bent gegaan en voila! Pietje Puk heeft een hamburger gehaald bij Wally's.

De volgende dag ligt er een reclamefolder van de Mc Donalds in je bus................of nog erger, zit ie tussen je email.

Nee, het gaat nu even niet over de internet-zoekmachine maar over onze hond Google. Google heeft namelijk iets met techniek, ze weet inmiddels wat de smaak is van mobiele telefoons, afstandsbedieningen en aluminium. Haar culinaire onderzoeksdrang naar  niet eetbare zaken bracht ons afgelopen zaterdag bij onze dierenarts Fonad die met ons onze zorgen rond Google deelde want waxinelichtjes zijn nou eenmaal niet bedoeld om te belanden in het spijsverteringskanaal van de doorsnee hond. Het zat er toch maar mooi in en we konden aan de buitenkant niet zien of het er in zat en waar het dan precies rondhing, kotsen deed ze wel de hele dag en dat was wel een indicatie dat het niet helemaal in orde was met haar ingewanden.De metaaldetector bood uitkomst want hoewel ik het niet echt verwachtte gaf deze toch een onmiskenbare heldere piep ter hoogte van waar haar maag overgaat in haar darm en ik ben gek op piepjes in de grond van Vlielandse tuinen maar als het reageert op iets in je hond dan wordt het wel een heel ander verhaal. Op zondag bleek de dienstdoende dierenarts een veearts te zijn en aangezien ik uit een boerendorpje kom waar ik regelmatig aanwezig mocht zijn bij operaties door dat soort artsen had ik daar meteen een schrikbeeld bij. Een hond is nu eenmaal geen koe en het soort flensmessen wat er bij keizersnedes bij koeien en paarden aan te pas komt kan zelfs de eetlust van Google niet meer opwekken. Gevolg was dat we dankzij de tip van de dierenarts en de ontbijtkoek van Frieda de  eventuele gang naar de dierenarts in Franeker uit konden stellen tot vandaag. Franeker heeft destijds ook de sterilisatie bij Google verricht en daar ben ik nog steeds erg tevreden over en denk er nog vaak met plezier aan terug ( je zal toch ondertussen 6 van deze honden hebben).
De dierenarts in Franeker maakte een röntgenfoto en toen bleek dat de ontbijtkoek kennelijk haar werk had gedaan, er zaten nog maar een paar schilfertjes aluminium in en die zijn al weer zo klein dat die met de metaaldetector nauwelijks zijn te detecteren. Volgens de arts zou dit best wel eens op de normale manier Google kunnen verlaten en het was nog wel even zaak om de ontlasting in de gaten te houden. Dat laatste is erg lastig want Google poept echt niet langs het pad ofzo, ze rent ver het bos in en schijt het liefst een struik een groeilevel omhoog. Ik heb in al die jaren dat we google hebben nog nooit een keutel van haar gezien, tot vandaag, er kwam wel een laxeermiddel aan te pas en een stuk gazon voor het politiebureau maar daar ging ze dan ook wel pontificaal zitten en scheet de grasmat bruin. Controle van de poep leverde geen aanleiding tot nadere recherche en zo zaten we dus toch dankzij taxichauffeuse Mayke Kamp op de middagboot weer terug.
Google is helemaal weer de oude en keek tijdens de reis al weer verlekkerd naar een koffer, een leeg bierblikje en een verpakking van één of ander soort appelsap.

Zoals iedereen weet hebben we een aantal gezellige huisdieren in huis. Timo en Google, onze honden, en Mauwritz onze kater. Mauwritz is een bijzonder beest, het is een zogenaamde hangbuikkat want tijdens het verplaatsen sleept zijn buik haast over de grond, zo'n enorme navelbreuk heeft het dier opgelopen vlak na of tijdens de geboorte. Het dier miauwt nauwelijks en dat is meteen zijn beste eigenschap. Onze vorige katten hadden een soort BB-sirene ingebouwd en die deden het heus niet alleen op de eerste maandag van de maand maar bij voorkeur elke nacht van 03.00 tot 07.00 uur. In die tijd hebben we ook een hele goede band met onze buren opgebouwd kan ik u verzekeren. Mauwritz daarentegen heeft dus sterk onderontwikkelde stembanden en als hij naar binnen wil geeft hij dat aan door met zijn kop tegen de deur te bonken. Ohja, hij heeft een verschrikkelijk slechte adem die trekjes vertoont van een ongewassen arbeider met enorme zweetsokken in een kaasfabriek. Als hij je per ongeluk in je gezicht hijgt smaakt het eten je de rest van de dag niet meer.
Timo heeft zo zijn momenten dat hij het allemaal niet zo leuk meer vindt, het is al een hond op leeftijd met alle bijbehorende chagerijnigheidjes en vooral onverwachtse bewegingen van te dichtbij geplaatste voeten willen nog wel eens een hapbeweging uitlokken.
Van Google hebben we vooral in het begin wat aanpassingsproblemen moeten accepteren. Afstandsbedieningen, mobiele telefoons en schoenen vertonen in dit huis bijna allemaal tandafdrukken van Google en ook de aardappelmand is niet veilig voor haar. Ze vreet alles op wat te traag is om voor haar kiezen weg te lopen en zodoende had ze van de week een geparfumeerd waxinelichtje naar binnen geschrokt. Het zit haar vast niet helemaal lekker want sinds die tijd kotst ze met enige regelmaat haar hele maaltijd bestaand uit duur klassevoer weer uit. En als Google over haar nek gaat.......dat doet ze dus op een vreselijk gore manier. Met geen pen valt te beschrijven hoe dat klinkt en zodra ik haar dat dus hoor doen heb ik houwen en keren om mijn eigen portie Aviko friet binnen te houden. Gelukkig is Nancy wat beter in het opruimen van die troep dan ik. Kwam dat waxinelichtje er nu maar eens uit, dat durf ik zelf wel af te handelen.

Het gebeurt me niet vaak dat ik ergens door verrast ben als het gaat om munten en penningen maar vandaag ontdekte ik zowaar een winkelwagenmunt van Vlieland die ik nog niet in mijn bezit heb. Dat kan natuurlijk niet! Hier moet rigoreus actie in worden ondernomen.
Bij deze: wie mij de munt bezorgt die op de afbeelding staat krijgt van mij een bijzondere excursie aangeboden op Vlieland, uiteraard met mijzelf als gids, bijbehorende afsluitende borrel en een ambachtelijke knuffel.

Na heel veel georganiseer en denkwerk heb ik het dan eindelijk voor elkaar; de taallessen Engels - Nederlands voor Oost-Europees personeel op Vlieland. Vorig jaar was ik al met het idee aan de slag gegaan maar door allerlei omstandigheden kwam het maar niet van de grond. Vanmiddag heb ik met diverse mensen gesprekken gevoerd en de locatie is bekend, de kostprijs per les en wie het gaat doen ook. Op Vlieland werken redelijk wat mensen in de Horeca die uit landen als Hongarije, Slowakije en Polen komen en deze zijn meestal na een half jaar weer verdwenen. Sommige van hen gaven aan dat als ze de taal wat beter machtig waren er toch wel meerdere deuren voor hen open zouden kunnen gaan en het is in elk geval in het sociale verkeer wel makkelijk als iedereen elkaar begrijpt. Het voordeel is natuurlijk dat een deel van hen misschien wat langer blijft hangen en zodoende heb je minder investeringen nodig in werving, selectie en inwerken van nieuwe medewerkers. Voor de medewerkers biedt het ook de kans om elders in Nederland aan het werk te gaan als ze hier dan toch eenmaal zijn uitgekeken. Wie de taal beheerst komt verder zeg ik altijd maar. Op 8 maart zullen de eerste deelnemers beginnen aan de lessen.

Elk mens dat ik ken verzamelt wel iets. Zelf sta ik ook wel bekend als iemand die dingen verzamelt maar bij het verzamelen zoals mijn moeder het doet schiet zelfs mijn voorstellingsvermogen ernstig tekort. Mijn ouders bewonen een verbouwde boerderij nabij Hooghalen. Een klein dorpje gelegen in een prachtige omgeving en daar gebeurt wel eens wat maar het gaat er nogal gemoedelijk aan toe. Mijn bezoek aan Hooghalen begint dan ook steevast met een bezoekje aan het lokale middelpunt van de belangstelling en de ene keer is dat de supermarkt of het lokale café (Boszicht) en deze keer werd dat dus een bezoekje aan de IJsbaan. De IJsbaan is in de laatste decennia een aantal keren verplaatst maar de huidige locatie is wel heel erg mooi. Enigszins beschut in het bos aan de rand van het dorp. Al na 5 minuten wordt ik herkend; "Bi'j d'r niet ene van Gerlof?" Gerlof is dus mijn vader en een echte Drent. Gerlof zegt geen woord meer dan absoluut nodig totdat hij zich opwindt, dan ben je aan de beurt. Iedereen kent Gerlof en als ze hem niet kennen kennen ze de verhalen over hem wel, 't is een bijzondere man.
Nou gaat dit verhaal niet over mijn vader maar over mijn moeder en haar verzamelwoede. Mijn moeder verzamelt namelijk verzamelingen. Tussen de 50.000 boeken die her en der op doorgebogen boekenplanken staan of liggen opgestapeld in één van de vele kamers die het huis telt bevinden zich respectievelijk verzamelingen olifantjes, knuffels, Bartjes, tandwieltjes van bedenkelijke oorsprong, maatbekers, vijzels, negermuzikanten, schelpendoosjes en frutsels, sigarendoosjes, ook nog allemaal gevuld met mini-verzamelingen, klompen, petroleumstellen, serviesgoed en kleding. Kortom, het huis barst uit zijn voegen vanwege alle opgespaarde en verzamelde verzamelingen. Meest bizar is nog dat mijn moeder van elk individueel dingetje in staat is dat binnen twee minuten tevoorschijn te toveren.

Ondertussen worden mijn ouders al wat ouder, mijn moeder is 69 en mijn vader 71 en dan moet je realistisch zijn; daar komt geen honderd jaar meer bij. Tel daar nog bij op dat mijn moeder ook al wat minder mobiel begint te worden en dan is het probleem wel inzichtelijk, er is nog wel honderd jaar voor nodig om dat huis weer leeg te krijgen! Nu waren wij thuis met vier kinderen dus dat is 25 jaar per persoon. Naar schatting zou ik, als ik nu zou beginnen met opruimen en verkopen, zelf al 71 jaar oud zijn voordat het huis is ontdaan van alles dat niet onder het onroerend goed valt. "Zucht!" Mijn moeder ruimt nog wel eens een enkele keer wat op, dan wordt er een doos boeken achterin de auto gezet en koers gezet naar de rommelmarkt. Meestal komt ze daar weer met vier dozen boeken vandaan; onder andere bijvoorbeeld 10 boekjes over origami vouwen, in het Japans geschreven. Op mijn vraag: "Wat moet je ermee, je leest toch geen Japans?" antwoordt zij dan: "Maar ze waren maar 50 cent per stuk".

Een bezoekje aan Hooghalen motiveert mij altijd om zelf weer even vier dozen met spullen van zolder te halen en langs de weg te zetten voor de drumband.

Mijn hele productieve leven vanaf dat ik de Militaire Dienstplicht heb afgerond heb ik een gevecht met mijn gewicht gehad. Iedereen om mij heen groeide dicht, vergaarde kilo's zonder daar heel veel moeite voor te doen maar ik moest elk grammetje verdienen. Bepaalde mensen om me heen hadden buikjes om jaloers van te worden of een spiermassa die angstaanjagend eenvoudig werd opgebouwd. Stevig is gezellig, mollig is aantrekkelijk en ik maak er geen geheim van dat ik er graag naar kijk, gezellige dikkerds. In mijn ogen is een magere kok per definitie al verdacht en een slager mag ook best een pondje meer zijn.
Ik bereikte in 1988 de mijlpaal van 70 kilogram, helaas zakte dat hetzelfde jaar al weer terug naar 69 maar er gloorde hoop, de 70 kilo lag binnen handbereik. Om mij heen worstelden allerlei mensen met die kilo's boven de 70 en gingen Montignaccen, Sonja Bakkeren en Moermannen maar hoe zij hun best ook deden, hun kilo's kwamen op geen enkele manier bij mij terecht. Gisteren had ik een schuymerijtje en daarbij kwam Sushi op tafel, volgens ingewijden een nul-calorieën snack maar toen ik vanmorgen voor het eerst in 5 jaar weer eens besloot om de weegschaal op te stappen kreeg ik een vreugdevolle melding. Ik voelde al zoiets aan mijn ineens wat strakker zittende spijkerbroek; 75,4 kilo! Er schuilt dus toch een gezellige dikkerd in me. Enig nadeel, ik knap uit mijn sokken.

Elk mens leeft volgens bepaalde regels, wensen en behoeften en we denken altijd dat we dat volledig zelf in de hand hebben. We eten iets omdat we het lekker vinden, we amuseren ons met kermissen, films en allerlei andere vormen van vermaak en we staan er eigenlijk nooit zo bij stil maar al die wensen, behoeften en regels worden voor een groot deel veroorzaakt door hele kleine stofjes in je lichaam. Veel maak je zelf aan, sommige neem je bewust of onbewust tot je omdat het voorziet in een behoefte. Chocolade bijvoorbeeld geeft een plezierig gevoel omdat het een bepaald stofje activeert in je hersenen en dat stofje is een soort hormoon. Hormonen bepalen in grote lijnen wat je lekker vindt en wat je nodig hebt en omdat ze met meer zijn dan jezelf kun je dat niet winnen. Zonder hormonen was de mens trouwens al duizenden jaren uitgestorven want niemand zou meer zin hebben in sex en dus zou voortplanting niet plaatsvinden. Zo is er een heel scala aan stofjes die in meerdere of mindere mate kunnen worden geactiveerd of die spontaan worden aangemaakt door inname van nicotine, alcohol, medicijnen of bepaalde voedingsstoffen.
Adrenaline is ook zo'n stofje, het heeft tot doel beter te presteren als je in een levensbedreigende situatie terechtkomt. Het is bekend dat een iel mannetje in zijn eentje een auto van iemand wist af te tillen dankzij een torenhoge adrenaline-spiegel.
Nu is het zo dat je adrenaline zelf kunt oproepen door een vals gevoel van gevaar te creëren en daarom zijn achtbanen, parachute-springen en hardlopen zo lekker. Ik ga zelf altijd voor het echte, een actiefoto van een vliegende dart proberen te maken is natuurlijk best eng, je moet er maar op vertrouwen dat degene die de dart over je schouder moet gooien niet een onbekende grote hekel aan je heeft....Wat adrenaline betreft, de leukste manier om op Vlieland je adrenalinekick te krijgen is het strandjutten, je weet nooit wat je tegenkomt en het vinden van iets leuks maakt je euforisch.
Onderstaande foto is trouwens volledig mislukt want de darts vliegen sneller dan mijn camera fotografeert maar de (kleine) adrenaline-kick is er niet minder om...Tja, en Vlieland is zo ontzettend veilig,  als iets wel gevaarlijk zou kunnen zijn is er altijd wel een bemoeial die je tegenhoudt of staat er een verbodsbordje. Jammer, een mens heeft zo nu en dan een beetje gezonde spanning nodig, alles verbieden schakelt een heleboel gevoel uit want je hoeft zelf geen afwegingen meer te maken.

Voor wie het nog weet, de Grasduinen was het toonaangevende blad als het ging om weetjes en feitjes uit de natuur en dat alles gelardeerd met fantastisch fotomateriaal. Een soort "mustread" voor natuurminnend Nederland. Tegenwoordig gaat het blad door het leven onder de naam Roots wat zoveel betekent als "wortels". Nu vond ik persoonlijk de oude naam veel beter gekozen want grasduinen is een werkwoord wat aardig overeenkomt met de activiteit van de gemiddelde natuurliefhebber die een dagje tijd heeft voor zijn of haar natuurbeleving. Een korte wandeling met kleine tussenstops om iets pieterpeuterigs wat beter te bekijken, een beetje van het pad af en niet te veel in een rechte lijn. Het ultieme buiten zijn. Roots is dan wel heel internationaal maar de tekst is toch in het Nederlands geschreven dus een Engelse naam is dan ook niet nodig. In al die jaren dat ik de Grasduinen (of tegenwoordig de Roots) las heb ik nooit mijn twijfels gehad bij een artikel of onderwerp maar in het afgelopen nummer zag ik toch iets staan dat mijn wenkbrauwen deed fronsen; een zwemmende specht? Echt niet, de vogel op het plaatje heeft voor mij nog het meeste weg van een zwarte zeekoet en die broedt zeker weten niet op de Veluwe. Hoe dan in zo'n blad een dergelijke fout kan sluipen.....misschien ergens een artikeltje bij de foute foto gezet, of een foute foto bij het artikeltje of gewoon een taaltechnisch misverstandje.

Afgelopen nacht keek ik eens naar de statistieken van deze website. Achter de schermen draait namelijk een programma mee waaruit ik kan opmaken hoeveel mensen er kijken naar wat ik schrijf, wat het aandeel is van Google of een andere zoekmachine is daarin of hoe lang mensen blijven hangen als ze eenmaal op mijn site zijn beland. Normaal schommelt de website zo rond de 500 bezoekers per dag en ligt het zwaartepunt in het bezoek tussen 18.00 - 22.00. Gisterenavond was er een hele duidelijke piek merkbaar als gevolg van de uitzending De Reünie. Afgelopen week viel me dat ook al op tijdens de uitzending van Eilanders ook al een (zij het wat kleinere) piek meetbaar was dus Vlieland staat echt nog wel volop in de belangstelling. De grootste hit van vorig jaar was natuurlijk Dokter Deen. Al met al toch wel erg leuk dat ik merk dat de website toch wel veel wordt gevonden als het gaat om het zoeken naar informatie over Vlieland. Een typisch gevalletje van een "Up".



Mijn Upje sloeg vanmorgen helaas al wel weer vrij snel om in een Downer; sneeuw.....Ik heb er een hekel aan, vind het niet plezierig, de honden willen niet met hun reet in de sneeuw poepen dus ben je veel langer bezig met een rondje dan normaal en de temperatuur die bij dergelijke winterse taferelen komt kijken is ook niet iets waar ik vrolijk van word. Sneeuw hoort thuis in Finland of in de Alpen maar niet op een Waddeneiland dat onder invloed is van een zeeklimaat. Mooie plaatjes dat wel, maar die zie ik liever op de televisie dan vanonder mijn muts.

Nancy heeft een nieuwe computer besteld. Het gevolg hiervan is dat ik nu vanaf een eigen PC kan werken en deze niet meer hoef te delen. Dat vereist natuurlijk ook een eigen werkplek en dat betekent een complete verbouwing van mijn directe leefomgeving. Er staat geen meubel meer zoals het gisteren stond, schilderijen zijn verhangen en ik kom tijdens de niet te vermijden opruimronde honderden dingetjes tegen die ik in de afgelopen jaren heb verzameld, was kwijtgeraakt of vergeten en bij elk klein dingetje moet ik een afweging maken of we het deze keer weer bewaren of nu eindelijk maar eens weggooien.
Het is donderdag dus straks komt de vuilniswagen langs en er ligt dus ook nog wat tijdsdruk op. Ziedaar alle ingrediënten voor een enorme berg stress. Ik kan net zo slecht tegen verandering in huis als de honden. Timo is helemaal van slag, Google kan het niet meer vinden en ik loop ook met mijn ziel onder de arm terwijl Nancy een soort van visie heeft waarmee alles dan toch nog om me heen verandert in moordend tempo. Ik ben een vreemde in mijn eigen huis. Wat wel grappig is is het verschijnsel dat je ook herinneringen tegenkomt, veel zaken die uit doosjes, laatjes, albumpjes en enveloppen tevoorschijn komen waaraan weer een heel verhaal vastzit. Zo ook een pasfoto van 30 jaar oud.
De foto komt uit 1983 toen ik 16 jaar oud was. Ach, wat was ik toen nog jong en aantrekkelijk. Wel heel bijzonder vind ik dat er nog steeds mensen zijn die me van toen kenden die me hier op straat nog in één oogopslag herkennen. Okee, ik heb nu wel een buikje als gevolg van overmatig stappen en het consumeren van patat, ik loop een beetje krommer dan toen door het torsen van het leed van de wereld en ga gebukt onder idealen, het haar heeft ondertussen een hele stoffige tint grijs gekregen, is behoorlijk uitgedund en het lijkt wel of dat wat er op mijn hoofd afgaat op mijn rug weer teruggroeit maar ik kom er wel, aan het eind van deze week hoop ik wat gewend te zijn. Verhuizen in je eigen woning is toch wel een beetje of je je jas binnenstebuiten draagt.

Contacten met mijn medemens verwaarloos ik regelmatig, sommige mensen zien me alleen maar als het heel erg slecht met me gaat en zo is mijn relatie met de op Vlieland werkzame artsen ook één van bedenkelijke kwaliteit. Niet dat de artsen hun werk niet goed doen maar ik kan nooit gewoon eens een normaal griepje hebben zoals andere mensen, bij mij gaat het altijd raar. Dokter Deen kreeg me ooit eens op spreekuur met een gevalletje borstvorming. (In 2 dagen een linkerborst ontwikkeld met cupmaat D), Dokter Wolfswinkel trof mij eens op spreekuur met een blaassteen die veel weg had van een hunebed en Dokter Schuling heeft al eens een levende mot uit mijn oor mogen verwijderen om 02.00 's nachts.
Gisteren had ik bijna weer zo'n moment dat ik dacht dat er een mogelijk spreekuur aan zat te komen; ik begon namelijk uit elkaar te vallen. Nu ben ik inmiddels 45 jaar en 9 maanden oud dus dat er wel eens iets minder stabiel aan je lichaam wordt is nog acceptabel maar dat hele stukken loslaten van je nek en een enorme bloeding veroorzaken is dan toch wel even schrikken. Midden in het bloedbad bevond zich de hoofdrolspeler.....mijn flubbertje. Wat is nu een flubbertje? hoor ik de lezer denken.
Mijn flubbertje is kennelijk een stukje wild vlees of een wratachtig aangroeisel dat zich in mijn nek bevond. Tijdens het achteromkijken schuurde mijn kraagrand zich langs dit flubbertje en ik voelde vrijwel meteen dat er iets fout ging. Het leven vloeide uit me weg, de angst sloeg toe en na een ferme expeditie in het slagveld vond ik het flubbertje dan toch nog terug ook. Nancy had geen greintje medelijden met me en deed niets anders dan me vreselijk uitlachen terwijl ik worstelde met mijn gespleten persoonlijkheid. Het flubbertje is niet meer.....ik heb het nog een dag op het deksel van de koekjestrommel bewaard maar er vind al iets plaats van bederf. Eeuwig zonde dat ik niet meteen een flesje sterk water gepakt heb want als je in zo'n identiteitscrisis beland dan moet je dat toch op de één of andere manier kunnen verwerken en herdenken. Ja, ik word oud, begin uit elkaar te vallen en in dit stadium kijk je ineens toch heel anders tegen de Uiterton aan. Ik hoop dat ze voor mij een plekje vrijhouden op de bovenste etage, dan kan ik mooi over het wad uitkijken als ik mijn vermoeide botten en broze ledematen uit bed hijs om een optreden van het Vlielander Zeemanskoor bij te wonen.


400 x vergroot

De overstap naar Ziggo is gemaakt, we hebben draadloos internet. Wel mooi dat Nancy pas na 2 dagen experimenteren dankzij een bevriende Schuymer ontdekte dat er een antenne op de PC moet worden aangesloten om het signaal op te kunnen vangen maar hierbij heeft ze dus van mij ook geen enkele ondersteuning te verwachten. Ik kom, zie en raak alleen maar in de war van al die dingen die er moeten gebeuren en waarvan ik niet begrijp hoe het kan dat iets uberhaupt nog werkt als er ergens iets aan verandert. Ik kan superslecht tegen verandering. Dankzij Jacob zijn we weer een stukje verder maar voorlopig kan ik wel email ontvangen via mijn oude gegevens maar verzenden ho maar! Tot nader bericht ben ik alleen nog maar bereikbaar via Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien. , het is maar dat u het weet. Soms denk ik wel eens dat mijn wereld er onnodig ingewikkeld uitziet. Volgende maand probeer ik dan eindelijk eens iets te snappen van een I-phone en als het helemaal gaat meezitten heb ik vanaf zeer binnenkort een eigen PC. Dan zitten Nancy en ik elkaar in elk geval niet meer in de weg.

Teun Jan en ik zijn al jaren bevriend. In tegenstelling tot hoe ik bekend sta is Teun Jan ongeveer precies het tegenovergestelde. Kalm, beheerst, ruimdenkend, en vooral attent en communicatief bijzonder goed onderlegd. Kortom, een soort ideale schoonzoon die erover waakt dat zijn gezellen niets compromitterends kan overkomen. Over de hele linie is Teun Jan bijna 3 dagen onze gast geweest en hiervan is hij toch enkele keren compleet van de wereld geweest. Oorzaak kon absoluut niet de drank zijn geweest want het enige dat vreemd is aan Teun Jan is zijn ongebreidelde liefde voor Rivella. Bijzonder leuk is altijd dat als Teun Jan deze kant op komt dat hij eerst een bezoek brengt aan bakkerij Fledderus in Hooghalen waar hij dan vandaan komt met een Drentse krentenstoet die dusdanig lang is dat hij alleen maar mag worden vervoerd met een rode vlag aan het uiteinde.

Je zou toch als Bultrug stranden in de Nederlandse kustwateren. Ineens hebben de grootste leken op het gebied van Walvissen een mening over je die er natuurlijk wel toe doet maar geen hout snijdt, hebben experts (officiële en zelfbenoemde) allemaal verschillende motieven om zich er mee te bemoeien en is er iemand die het dier dus Johannes noemt. Strandingen van walvissen zijn altijd dramatisch, het gehijg en gepuf van een dier in doodsnood doet iets met je en als een oplossing lastig is omdat er zoveel gewicht verplaatst moet worden dan voel je jezelf machteloos en gefrustreerd omdat het niet lukken wil met de middelen die je tot je beschikking hebt.
Het is al weer enige jaren geleden dat op het Vlielandse strand een aangespoelde bultrug leidde tot een hevige rel met buureiland Texel en gelukkig zorgde ook toen een in dezelfde week aangespoelde potvis voor de enorme sisser waarmee dat afliep. Op de Richel zijn een paar jaren geleden ook al 2 potvissen gered door medewerkers van de KNRM en rederij Noordgat. Voor de walvis is de Waddenzee een levensgevaarlijk gebied en rond Texel ben je helemaal aan de beurt. je bent al ontleed en verdeeld voor je dood bent. Had Johannes gered kunnen worden? Ik weet het niet, volgens mij strandt een walvis niet opnieuw als er niets mee aan de hand is. (hij was immers al van de zandbank af geweest). Het binnenwerk zal heus al wel zwaar beschadigd zijn geweest na de eerste eb maar de discussie die nu aan het ontstaan is is geen overbodige. Er wordt voortdurend gesold met dit soort dieren. Of het nu Orca Morgan is of bultrug Johannes, het zijn geen huisdieren en als je ze een naam geeft vergroot je de emotionele impact. Protocollen voor walvisstrandingen....prima, maar wie behoedt de goudvis voor te kleine kommen?

Gisteren (donderdag, 13 December 19.15) werden we geconfronteerd met een internetstoring. De storing is zo het nu lijkt ontstaan als gevolg van onderhoudswerkzaamheden waarmee een sneller internet zou kunnen worden gerealiseerd. Helaas, we zitten nu nog steeds zonder internet en dit artikel is dus extern geupload.

We hebben een pakket internet en telefonie bij Online (een onderdeel van T-mobile)

Het zit er bijna op, 2012. Er is weer een hoop gebeurd en er staat ons binnenkort ook nog wat te wachten als we de Maya's moeten geloven. De Wereld vergaat!
Nou niet allemaal in paniek op de MS Vlieland stappen en hopen dat we op zee veilig zijn want de Maya's waren dan wel heel intelligent maar ook zij konden niet in de toekomst kijken. Toch, als de Wereld wel zou vergaan? Hoe zou dat einde van de Wereld er dan uitzien?
Statistisch gezien lopen we de grootste kans te worden opgepeuzeld door buitenaardse wezens die ons hebben gevonden dankzij onze radioboodschappen die we al bijna 100 jaar in de ether slingeren. Als ik namelijk de mogelijkheid zou hebben om me met de snelheid van het licht te verplaatsen door het heelal dan zou ik ook op bezoek gaan bij een planeet die de hele dag berichten het heelal instuurt met de boodschap dat je vooral Kellog's cornflakes of Old Amsterdam moet eten. Aangezien je in dat geval niet op de hoogte bent van wat dat voor producten zijn pak je wat je pakken kan en mensen zijn nou niet bepaald de meest slimme levensvormen, die graai je mee in de loop weg. Een stuk of 4 onder elke arm en afhankelijk van hoeveel armen je hebt loopt dat aantal snel op. Nu is het wel zo dat wij mensen een beperkte fantasie hebben dus hebben in onze ogen alle Aliëns ledematen, zijn ze ongeveer net zo groot als ons (of enkelen van ons) en beschikken ze over spraak, onafhankelijk van elkaar bewegende vingers en hebben ze voeding nodig.
Ach wie weet, hebben we mazzel en zijn ze gewoon heel klein, leven ze van lucht of groeien ze met behulp van zonlicht en gaan er 50 tegelijk onder je voetzool.
Met de Maya's loopt het overigens vast wel goed af, daar zijn er nog maar zo weinig van dat ze een beschermde status hebben gekregen.

De IJsbaan belooft dit jaar het toneel te worden van keiharde schaatswedstrijden, bijzondere winterse taferelen want het water heeft in jaren niet zo hoog gestaan ter plaatse. De oppervlakte van de IJsbaan is bijna verdubbeld ten opzichte van afgelopen zomer toen je bijna droog naar de overkant kon langs de centrale middenas. Het heeft afgelopen nacht wel niet zo hard gevroren als aan de wal maar toch lag er vanochtend al een ijsvloertje. Niet sterk genoeg voor mijzelf maar Timo was niet bang en betrad nog een beetje wankel het ijs. Angstaanjagend kraakte het wel maar het hield! Ik denk niet dat het veel dikker was dan 2 millimeter maar het gewicht verdeeld over vier poten gaf kennelijk toch genoeg verlichting in de druk per vierkante centimeter. Zelf ben ik niet zo'n geweldige schaatser dus ik word wel weer toeschouwer als het zover is. Vorig jaar heb ik precies 1 rondje IJsbaan gedaan op geleende noren maar het leek waarachtig meer op borstcrawl met al die wilde armbewegingen die ik nodig had om mijn evenwicht te bewaren.

.