Morgen ga ik met een aantal kinderen serieus aan de slag op archeologisch gebied. Proefsleuven graven, schrapen met schepjes en wat sneupen met een metaaldetector. Het leuke is dat ik op de betreffende locatie al het nodige heb gevonden. Drie munten ( kwartje 1972, cent 1878 en een stuiver van 1583-1586), een tinnen speelgoedkopje (1650) en heel veel pijpesteeltjes, een kraal, wat kiezen en stukken aardewerk. Vandaag vond ik er zelfs een rompje van een porseleinen popje en deze is ook best oud denk ik. Het is lastig dateren met dit spul maar gezien de laag waar het uitkomt denk ik aan de periode 1700 - 1850. Morgen gaat er naast mij nog iemand anders

Er zijn van die dagen dat je vijf keer bent natgeregend, dat de temperatuur gewoon niet boven de 13 graden wil komen en dat de wind ook nog eens dat laatste restje lichaamswarmte uit je vier-lagen dikke werkkleding wegblaast. De afgelopen dagen waren zo guur dat Timo zelfs werd aangevallen door naaktslakken omdat het enige droge plekje dat deze beesten konden vinden de onderbuik van Timo was. Dan sta je dus 's avonds nog voor het slapen gaan je hond te ontslakken en dat is ook al geen hobby van me. Ik ben te netjes opgevoed om me af te reageren op gasten dus sta ik met een brede glimlach iedereen te woord, wens ze een goede reis en beloof dat het betere weer eraan komt maar thuis krijgt Nancy er

Vandaag stond in het teken van ontspanning. Een beetje jutten, een rondje door het dorp en als hoogtepunt van vandaag een massage van Nicky. Als Nicky je eenmaal onder handen neemt dan kun je niet anders meer dan ontspannen. Even de malende hersenen tot stilstand, even niet in de startblokken om iets af te maken of juist op te starten. Even helemaal niets, en dat maar liefst 2 uur lang!
Enfin, het neemt niet weg dat ik nog wel het één en ander heb gerealiseerd vandaag en omdat de hersenen ondertussen ook weer terug zijn op het actieve niveau leek het me wel leuk om

Vlieland en Terschelling zijn erg verschillend maar hebben ook erg veel overeenkomsten. In het kader van de Waddenmuntenverzameling toog ik vanmorgen met de Koegelwieck naar het buureiland om op jacht te gaan naar de onbekende en bekende consumptiemunten die dat eiland rijk is en omdat je het aangename en het nuttige met elkaar hoort te verenigen kwam daar natuurlijk ook een stukje cultuur bij kijken.
De overeenkomsten tussen beide eilanden beginnen al met de boot, we delen dezelfde rederij. Vlieland heeft een Uiterton, Terschelling ook en beide eilanden hebben een beroemde

Vandaag had ik een bijzondere ontmoeting met Petra van der Meulen uit Nieuw Zeeland. Ze komt letterlijk vanaf de andere kant van de wereld om een bezoek te brengen aan haar voorouderlijke woonplaatsen en zo voerde haar reis via Almere waar nog een oom van haar woont naar Terschelling met als hoogtepunt van haar bezoek natuurlijk ook een dagtochtje naar Vlieland. Als afstammeling van een oude hoofdonderwijzer op de Vlielandse basisschool en bewoners van Nieuwe kooi deed ze een rondje over Vlieland om al die oude plekjes te bezoeken die ze tot nu toe alleen kende uit het fotoalbum. Aanleiding voor ons contact was de foto van een gevelsteen op deze

Ik zit momenteel vreselijk in de eiland-munten en hoewel ik er al heel veel heb struin ik nog steeds internet af op zoek naar exemplaren die ik niet heb. Vorige week heb ik op Texel aardig gescoord maar ik mis nog minstens zoveel als ik bemachtigd heb. Mijn meest recente en leuke munt die ik onlangs op internet heb gevonden is inmiddels besteld en dat betreft een penning uit de 17e eeuw. Heel klein onder afbeelding van de gebeurtenis ter gelegenheid waarvan de penning was geslagen stond de tekst: Ad Tesselam. Aangezien de munt verkeerd was gedetermineerd door de verkoper misschien wel een buitenkansje en die moet je nooit laten lopen. Aanleiding tot uitgifte van de munt was het tot zinken brengen

Dingen veranderen en je moet erin mee, of je wilt of niet. Verandering is onzeker, onbestemd en levert spanning op. De verwachte spanning ten aanzien van de OV-chipkaart is een wassen neus gebleken. De kaart werkt perfect, is gebruiksvriendelijk en ongekend handig. Dusss, excuses aan het Openbaar vervoer, ik zat er volledig naast. Ondanks alle omleidingen die bussen lieten afwijken van de reguliere routes bleek ik nog steeds ruim op tijd ter plaatse te komen en ik heb geen aansluiting gemist.
Het is trouwens niet het enige dat ik heb moeten bijstellen, ik heb mezelf ook volledig gereset want ik was namelijk naar Texel. Wat ik vroeger deed om tot rust te komen was naar Vlieland afreizen en omdat ik daar

Reizen is iets wat ik de laatste jaren steeds minder ben gaan doen want als ik ergens naar toe wil ben ik al veel tijd kwijt voor ik er ben en ik neem eigenlijk nooit meer dan drie dagen voor een vakantie. Toch is reizen iets wat ik wel leuk vind. Zeker met het Openbaar vervoer was het altijd verschrikkelijk leuk om onderweg naar mensen te kijken, gedrag observeren, de spanning zien bij mensen die net wel of niet hun aansluiting halen en het gezanik over dat de koffie op het station niet te drinken was en dat er vroeger gewoon iemand met koffie door de trein ging. Ach, die goeie oude tijd. De dikke kartonnen treinkaartjes, de vriendelijke buschauffeur die nog een pet op had, conducteurs die in de trein rondliepen in plaats van op perrons.
De nieuwste gruwel op het OV-gebied schijnt de OV-chipkaart te zijn. Nancy is er ondertussen al helemaal aan gewend maar ik die maar drie keer per jaar van Vlieland af kom (één van

De hectiek van de zomer moet nog beginnen maar morgen mag ik alvast weer wennen aan de zomerdienstregeling van rederij Doeksen. In plaats van uitslapen dus vroeg aan de bak. Eerst vanavond nog vroeg aan het gébak want ik moet op verjaardagsviste en daarna mag ik nog even in het Seeduyn mijn opwachting maken om de laatste puntjes op de i te zette voor deze week. Volgende week als mijn dienst er bij Doeksen weer op zit ga ik nog even naar een ander eiland om tot rust te komen van alle doorstane hersenspinsels van de laatste tijd en daarna stort ik me op de voorbereidingen van de Ommetje publieksprijs. Ohja, tussendoor nog een interviewtje voor het Vlieland magazine en ik ben ook nog gevraagd zitting te

Onderhoud aan de bagagekarren bij de rederij houdt in dat er met gereedschap wordt gewerkt. Jaja, ook ik mocht vandaag gereedschap hanteren en ondanks waarschuwingen van mijn collega heb ik weer ontdekt waarom mijn moeder gereedschap altijd uit mijn buurt hield. Het hele project begon met een voor mij onbekend niet mechanisch apparaat. Dat kan toch niet misgaan denk ik dan, er komt geen stroom aan te pas, geen draaiende onderdelen die je meesleuren in hun beweging, het leek voorwaar een experiment met goede afloop te gaan worden. De popnagel-tang, zo heet het ding, functioneerde zoals behoort maar na de laatste popnagel werd ik toch wat onachtzaam en belandde

Volgens de weermodule op mijn site is het nu 10 graden buiten. Ik heb de indruk dat mijn module het niet vaak fout heeft maar hierover twijfel ik toch serieus. Nu weet ik ook wel dat de temperatuur gemeten wordt door de luchtmacht en op de Hors is natuurlijk veel minder beschutting maar de gevoelstemperatuur ligt echt wel een stuk hoger. Ik ben zowaar voor het eerst zonder jas wezen wandelen met de honden. Het allermooiste van dit prachtige weer is wel het massale ontluiken. Salamanders worden wild, bloemen bloeien op en de natuur laat haar prachtigste groene kant zien.

Wat was ik eraan toe, een beetje warmte en een goede dosis zonnestralen. Gisteren kwam dan eindelijk de zon met een beetje kracht, de wind was weg en het werd echt lente. Eigenlijk had ik er maandag al op gerekend en de teleurstelling was dan ook groot dat de wind roet in het eten gooide. Vandaag is de zon nog gewilliger en de temperatuur is al zo hoog opgelopen dat ik voor het eerst dit jaar zonder jas naar buiten kan. Je voelt de vitamine D gewoon exploderen in je huid. Niet alleen ik heb last van onderhuidse spanningen als de zon de schijn wekt van de lente, bij ons in de voortuin klitten mussen bij elkaar, de eerste koolmees heeft de nestkast al geinspecteerd en de vogels fluiten alsof ze naar het Eurovisie

Het personeelsfeest van Doeksen was voor mij aanleiding om gisteren de kwart-voor-twaalf-boot te pakken. 's Avonds zouden we in de Braskoer worden vermaakt met muziek en omdat ik lekker vroeg was aangekomen kon ik eerst eens een verkenningsrondje over het eiland maken. Aan de bar bij de Braskoer tijdens de voorverkenning kreeg ik het met de barkeeper over consumptiemunten en voor ik het wist had ik zowaar 5 munten in mijn handen die nog in mijn verzameling ontbraken; 3 van de Braskoer en 2 van de Willem Barentsz-zeevaartschool. Ook werd ik nog getipt over een aantal andere munten die er op Terschelling moesten circuleren en zo kwam ik bij Hotel Schylge terecht

Een rondje met de metaaldetector en wat struinen over het wad leverde weer een aantal leuke vondsten op. Allereerst vond ik woensdagmorgen een hele oude dop met de vermelding Hooper Struve. Deze blijkt afkomstig te zijn van een stenen kruikje uit Brighton waar gemberbier in heeft gezeten. De dop is vermoedelijk gefabriceerd tussen 1892 en 1920. Het merk heeft echter bestaan tot 1961.
's Avonds nog een rondje met de metaaldetector en het eerste dat ik vond was een zegelloodje (1880 - 1912) van De Vlijt uit Wormerveer. Dergelijke loodjes zaten op meelzakken en ik heb er al eerder eens eentje gevonden.

De laatste weken ziet iedereen me weer met de neus naar beneden over straat lopen. Ik heb de smaak namelijk weer goed te pakken wat het straatjutten betreft. Aangezwengeld door televisie-programma's als Mud men enzo. Een rondje over de camping leverde vandaag zomaar 6 muntjes op, geen bijzondere maar toch wel weer grappig. Vanaf de camping naar huis vond ik zowaar een halve munt. De buitenste rand van een Duitse 2-euro munt. De enige manier om vast te stellen dat het een Duitse is hangt van het randschrift af en dat bestond uit de tekst: Einigkeit, freiheit und recht. Nu was het vroeger zo dat wanneer je de helft van een bankbiljet had je ook de helft van de waarde kreeg uitgekeerd bij inlevering. Voorwaarde

Het was me het weekje wel. Na vijf maanden mocht ik weer aan de slag bij Rederij Doeksen en meteen schoot de adrenaline weer door mijn lijf. Ik heb wel iets met adrenaline want ik verkeer onder spanning meestal in opperbest humeur en dat zal wel aan dat hormoon liggen. Na vijf maanden vergeet je vrijwel alles dat daarvoor zo vanzelfsprekend was en zo kon ik op dag 1 van mijn dienst meteen al geen lichtknop ontdekken op de tractor, zaten de touwen al meteen in de knoop en toen ik het allemaal weer een beetje door had ging de MS Vlieland de werf op en kon ik alles weer opnieuw uitvinden met de MS Midsland. Ook kwam de Noord Nederland nog even voorbij, en ik heb de Tiger ook

Het was de afgelopen weken erg druk. Toch zijn er wezens aan wie al die drukte voorbij gaat en ook alle sneeuw, vorst en koude narigheid is aan hen niet besteed geweest. Egels bijvoorbeeld, houden niet van schaatsen en slapen zich een gat in de winter. Op het moment dat je weer egels ziet scharrelen komt de lente langzaam weer in beeld. Hoewel het niet erg gebruikelijk is dat je overdag egels tegenkomt is het wel een voorbode van. Tja, na drie maanden winterslaap krijg je vanzelf wel een keer honger en als het zonnetje lekker op je stekels schijnt is er vast ook al wel een slakje of een regenworm wakker.

Het wil me maar niet lukken om één bepaalde munt van Vlieland op de kop te tikken, de dubloen 1999 zonder de opdruk Flylân. Er werden destijds vier verschillende typen vervaardigd van deze munt en die andere drie heb ik al heel lang. Naast de dubloenen beschik ik over een nagenoeg complete verzameling munten en consumptiepenningen van Vlieland alsmede de herinneringspenningen naar aanleiding van het Koninklijke bezoek. Omdat je dan tot de conclusie komt dat je niet veel completer kunt worden dan dit moet je het elders zoeken en zo heb ik mijn collectie uitgebreid met de andere waddeneilanden. Van Terschelling heb ik een quadrant, een syltsje, de dubloenen, en een gasmunt. Van Ameland nog maar één

Als natuurliefhebber heb ik de laatste jaren al veel vreemde dingen in mijn handen gehad. Zowel van dierlijke als plantaardige oorsprong en de meest bizarre levensvorm die ik tot nu toe ooit had gevonden was een wandelend geraamte. Deze week vond ik weer zoiets bizars. Dierlijk? Plantaardig? Geen idee. Ik heb gelukkig een heel netwerk van deskundigen in mijn adresboekje staan en via een bevriende medewerker van Imares kon uiteindelijk worden achterhaald was het was. Een kolonie Zeevingers (Alcyonidium diaphanum). Zeevingers zijn zogenaamde Mosdiertjes en dat is een heel erg lastig te determineren groep. Hier gaat het waarschijnlijk dus om de doorzichtige Zeevinger. Ondertussen is

Nu de ijsschotsen en de sneeuw weer zijn verdwenen is de tijd weer aangebroken om een rondje te doen rond het eiland. Veel vogels zijn de afgelopen weken gesneuveld vanwege de barre weersomstandigheden en daar zit ook wel eens eentje tussen met een ringetje om de poot. Tussen de honderden steltlopertjes die her en der langs de glooiing of op de vloedlijn liggen lag er dus inderdaad ook eentje met een ring uit Zweden. Vermoedelijk ging het om een bonte strandloper maar als je alleen maar wat restjes vindt blijft het een gok. Vandaag liep ik vanaf het Posthuys over het strand naar het Badhuys en het waren niet alleen vogels waarvan ik de resten vond. Een complete ribbenkast

Net zoals de organisatie van de Elfstedentocht heb ik ook een zware beslissing moeten nemen op sportgebied; de Vuurtorenloop gaat dit jaar niet door. De Vuurtorenloop, ook wel de zwaarste cross van Nederland is enkele jaren geleden door mij bedacht en er hebben sindsdien drie edities plaatsgevonden. Het laatste jaar deden er maar liefst 28 deelnemers mee waarvan driekwart mensen van buitenaf. Iemand anders zou dit jaar de organisatie overnemen maar om verschillende redenen heeft die ervan afgezien en dan is het ineens wel erg kort dag en de planning ten aanzien van mijn werk laat het ook niet echt toe om het dan zelf weer ter hand te nemen. Tja, dan geldt ook hier: "It kin net". Eigenlijk

Het NIPO doet onderzoek naar de gekste dingen in de wereld en al die onderzoeken dienen ook nog ergens voor. De mooiste onderzoeken zijn die naar het kijk,- en luistergedrag van de Nederlander. Een groot aantal mensen wordt geïnterviewd en daaruit komen dan weer interessante gegevens voor de omroepen, programma-makers en beleidsmakers. Dat men bijvoorbeeld weet dat er 2,4 miljoen mensen naar "Dokter Deen" hebben gekeken weten we dankzij zo'n soort onderzoek. Welnu, ik ben sinds enkele weken ook panellid inzake het kijk,- en luistergedrag der Nederlanders. Men vraagt mij het hemd van het lijf en ik vind het mooi, vragen staat vrij. De ultieme democratie is dat.

Mijn mobiele telefoon is een terrorist, een hele foute en het verbaast me dan ook niet dat het ding mijn communicatie-mogelijkheden drastisch beinvloed op negatieve wijze. Het is trouwens niet de eerste keer dat mijn mobiele telefoon mij pest, het is een regelmatig terugkerende griep! Ik vermoed dat Nokia een dekmantel is voor één of ander anti-sociaal verschijnsel en mijn vervangende (leen-) toestel van Sony Ericson heeft nog een aantal gemene streken meer dan de oude "vertrouwde" Nokia's waar ik het altijd mee moest doen. Ooit had ik een Alcatelletje, een simpel ding, toetsjes erop en je kon er bijna niks mee. Wat een lust voor mijn oor en wat een gebruikersgemak. Helaas

De nacht is mijn favoriete deel van het etmaal. Ik slaap nooit zo vroeg en in het verleden heb ik ook wel vaak 's nachts gewerkt. Momenteel ervaar ik de nacht eigenlijk twee keer op een dag. Klinkt een beetje gek misschien maar ik ga 's morgens mijn bed uit als het nog donker is en ik ga er in de diepste duisternis ook weer in. Toch is het nooit echt donker, zelfs op Vlieland niet. De donkere februari-dagen brengen zelfs bij het invallen van de duisternis nog wonderlijke kleuren voort. Vlieland is momenteel nogal veel in beeld op televisie maar er zijn plaatjes die zelfs met de beste camera's niet zijn vast te leggen. Vanavond had ik weer zo'n mooi kleurenspel ontdekt en hoewel de foto het niet helemaal zo mooi weergeeft als de werkelijkheid vond ik

Gisteren kon men in Nederland kennis nemen van de eerste aflevering van Dokter Deen. Nu is het natuurlijk zo dat de echte dokter Deen een man is, geen minnaar heeft en zeker niet zo goed kan paardrijden als de dokter Deen in de film. Veel reacties op Twitter, aangezien er miljoenen kijkers waren dus ook veel "stuurmannen aan de wal". Ik heb reacties voorbij zien komen over hoe we het in ons hoofd halen dat er een ambulance op het strand kan rijden, dat er helicopters bestuurd worden door goedbedoelende russisch sprekende minnaars en hoe een paard hulp kan halen. Tja, ik snap die reacties wel van al die mensen die nog nooit bij

Vorige week waren we naar de wal. Min of meer onverwacht zaten we ineens weer in Drenthe en de afgelopen jaren is er in mijn oude woonomgeving veel veranderd. Het bos is in elk geval een stuk natter geworden en dat kun je goed merken aan de toename in het aantal paddestoelen. Op de een of andere manier blijven paddestoelen boeien, er zit zo ontzettend veel variatie in de vormen, kleuren en plaatsen waar je ze kunt aantreffen. Hier op Vlieland gaat alles ondertussen gewoon door, ik zit nog steeds tot over mijn oren in het zand en dat lijkt wel een gebed zonder eind. Jaren geleden waren we eens op vakantie in Denemarken waar de Rudbjerg fyr (een vuurtoren) compleet was overlopen door een duin.

Er gebeurde de afgelopen weken niet zoveel op deze website. Drukte en familie-omstandigheden lagen hieraan ten grondslag. De komende week zal het nog steeds stil zijn op de site maar ik probeer de draad zo snel mogelijk weer op te pakken. Nog even geduld dus...

Eilandweer is ander weer. Meestal voelt het al anders omdat je er middenin zit. In een grote stad zijn gebouwen van invloed op het cirkelen van de wind, zijn er warmere stukken vanwege de ontsnapte warmte uit huizen en industrie en het verkeer heeft ook invloed op de temperatuur. Weer is op een eiland veel intenser en sommige dingen zoals een nachtvorstje versieren planten, bomen en tuinmeubilair. Wind en water sculpturen het zand.

De storm van vorige week heeft ons nogal wat werk bezorgd op het Strandhotel. In het verleden kende Vlieland natuurlijk het dorp West-Vlieland en hoewel de algemene opvatting is dat het dorp door de zee is verzwolgen ging daar toch eerst een ander soort verzwelging aan vooraf. De duinen van het dorp verplaatsten zich in de richting van de bewoning en op een bepaald moment viel er niet meer tegen te scheppen. Het zand kwam in zulke grote hoeveelheden binnengewaaid dat huizen werden afgebroken en elders weer werden herbouwd. Na verloop van tijd was het eiland letterlijk over het dorp heengelopen en vervolgens kwam het water dat de klus nog even afmaakte. Hoe groot de impact is van dat stuivende

Het zal voor veel mensen niet zo aangrijpend zijn als voor mezelf maar gisteren was het laatste voor dit jaar geplande optreden van het Vlielander zeemanskoor. Uiteraard is dat voor ons als koorleden dusdanig dramatisch dat daarna ook nog even ons verdriet moest worden verdronken in een lokale uitspanning en gisteren was dat het Loodscafé. Het optreden was al gezellig, het nazingen / nazitten in het café was zo mogelijk nog gezelliger. Tot diep in de nacht zongen we het volledige repertoire van het VZK nog een keer dik over en ook toevallig passerende nummers als De Vlieger, Droomland en Het kleine café aan de haven moesten het ook ontgelden. Onder het massaal toegestroomde publiek