Iedereen op Vlieland heeft me ondertussen wel zien sjouwen met een metaaldetector onder de arm en her en der babbel ik even wat met eilanders en gasten over wat ik zoal vind. Leuke vondsten genoeg, niet het standaard-spul waar de meeste metaaldetector-fanaten mee thuiskomen in elk geval. Recente vondsten waren misschien niet zo specataculair oud maar het leuke is dat sommige vondsten meteen zijn te traceren naar degene die het betreffende item ooit is verloren.
Vandaag zat tussen het gevonden materiaal bijvoorbeeld een penning van een hondenriem en deze was van Rieka. Het telefoonnummer bracht me bij Robert en Antoinet die inmiddels al 9 jaar geleden hun woning aan het Vorkduin verruilden voor hun huidige woning maar het telefoonnummer klopte nog. Hun Mechelse herder Rieka, inmiddels 11 jaar oud, was de penning waarschijnlijk verloren bij het frisbeeen nabij het voetbalveld en daar vond ik hem in het bos terug. Uiteraard ben ik even bij Rieka langs geweest. Het mooie van Vlieland is gewoon dat je heel snel kunt achterhalen wat waar vandaan komt en dat geeft veel vondsten een meerwaarde in de vorm van een verhaal. De rest van de buit bestond uit wat muntjes, een metalen pinda en wat andere rommel. Wat het verhaal achter de pinda zou kunnen zijn wordt lastig te achterhalen maar het is er vast één van de Duyvis met al die fuifen op Vlieland.

< Vorige		Volgende >