Ja, tijdrijzen met een lange IJ. Niet voor niets want tijdrijzen zijn net zo fictief als de spelling ervan. Taal is bedacht door mensen met de beperkingen die mensen kennen. Zo is ook de tijdswaarneming ontstaan in een periode dat men iets bedacht met de kennis van toen. Tijdreizen is hoe dan ook nooit mogelijk omdat iets wat nog niet in gang is gezet nooit kan gebeuren. Waarom dan dit blog? Wel, Cern is er in geslaagd om de wetenschap op zijn kop te zetten, E=MC2 is ineens niet meer wat het zegt te zijn en Einsteins relativiteitstheorie is onderuitgehaald. Terecht, want ten eerste is het een theorie, ten tweede is hij gedateerd en ten derde is het relatief. Echte tijd bestaat niet, slechts verval en verval is onomkeerbaar. De radio-activiteit van een atoom heeft een bepaalde waarde en die halveert in een bepaalde periode. Dat is een vast gegeven en dat gaat eeuwig door, de helft van 1 is nog steeds iets en de helft daarvan ook. Nul zal het nooit worden. Reele tijd

Regen, ik heb er zo de schurft aan maar zonder regen kunnen wolken ook niet bestaan (al is het eigenlijk net andersom). Sommige wolken vormen de mooiste figuren en wie heeft er nooit naar de lucht gekeken en meende daarbij figuren te herkennen als zijnde een afgeleide van iets bestaands. De ene ziet in een wolk een gezicht, de ander slechts een wolk maar wolken blijven wel intrigeren. Wolken hebben ook namen, moeilijke als cummulonimbus of makkelijke als schapenwolkjes. Sommige wolken scheppen sfeer, ander brengen narigheid maar vanavond was er toch wel weer een bijzonder fraaie wolkenpartij te bewonderen boven Vlieland. Hoe deze heet weet ik niet maar als je hem zou bekijken vanaf de noordkant in zuidelijk richting zou je er wel een vraagteken in kunnen zien. Ach, we doen maar weer eens gek; wie er de origineelste beschrijving voor weet te geven ontvangt een gratis

Het eiland is ontvolkt en toch is het nog een redelijk druk weekend. De Vlielanders gaan massaal richting Frankrijk, Griekenland, Spanje en de Huttenheugte want voordat de echte drukte weer begint met de herfstvakantie van het Noorden moet elke eilander zelf even bijtanken. Toch blijkt dit een weekend te zijn waarbij er nogal wat volk over de vloer komt want er wordt weer volop getrouwd, er zijn diverse groepsactiviteiten en hordes overzeese familieleden nemen kansen waar om even het huis van hun Vlielander familie-lid in te nemen. Katten worden verzorgd door neven, ooms, tantes en nichten en honden zie je ineens met totaal vreemde mensen aan de lijn voorbij galopperen. Het gevolg ervan is wel dat honden die normaal heel ontspannen

Afgelopen zaterdag zijn we ingechecked in Torenzicht. Een kadootje van de eigenaars, lekker even weg en toch thuis. Aangezien we op het moment voor de donateurs van het Ommetje een speciaal arrangement hebben met dit pension in verband met de voorstelling op 15 oktober was het ook nog wel een zinvol bezoek want zo kunnen we onze gasten ook vast even laten inlezen in het verblijf aldaar.
Torenzicht is één van de Vlielandse bezitters van de Zoover award, toch wel vermeldenswaardig.
Het leuke van het pension is dat je niet ontkomt aan kennismaking met Joop en Marjo, de gastheer en dame. Er is ook redelijk veel contact met de andere gasten die er verblijven want er is een gezamenlijke

Als je lid bent van het Vlielander Zeemanskoor kun je je allemachtig verheugen op de optredens die staan gepland. Het niet aflatend fanatisme van onze dirigente is daarbij een onmisbaar hulpmiddel want in ons drukke bestaan weet ze elke keer nog de avond ervoor een briefje bij ons in de bus te drukken met waar en wanneer we ergens worden verwacht. Geweldig die inzet en wat zien we haar graag op de fiets stappen richting de Lutinelaan want zodra zij in beeld komt "mogen we weer". Helaas, in bijzonder korte tijd kan dat enthousiasme dus ook omslaan. Het begon afgelopen maandag. We zouden dinsdag ons hoogtepunt van het jaar weer beleven met een optreden op de Prins Willem Alexander, een soort van Zonnebloemschip dat met

We zijn sinds enige tijd zover dat Google niets meer opvreet van wat ze in huis aantreft, de afstandsbedieningen hebben recent geen nieuwe tandafdrukken opgedaan en schoenen gaan ineens weer net zolang mee als waarvoor ze zijn ontworpen. Eigenlijk kunnen we wel stellen dat onze bezittingen min of meer veilig waren. Altijd als je jezelf veilig waant sluipt de nonchalance er weer in en vandaag werd dat weer eens afgestraft. Mauwritz had een plank omgesmeten die achter de wasmachine was geposteerd en die tikte geheel toevallig net het enige kraantje aan dat daar in de buurt zat. Gevolg, de kraan had een Great Wide Open-gevoel en het vocht stroomde welig door onze bijkeuken. Op zich niet zo heel erg ware het niet dat zowel Nancy als ik niet thuis waren. Een kleine schatting: 10 kuub water in onze bijkeuken. Een telefoontje met de brandweer of de oefening die gepland stond voor vanavond niet even iets reëler kon worden geoefend leverde niet het gewenste resultaat en

Hoewel heel Europa zucht onder de financiele crisis had ik weer eens een onverwachte meevaller. Er lag een muntje op de Veerdam en dat was toch wel een hele oude. Een echte Chinese Cash-munt uit de Kao Tsung - dynastie. Die periode viel tussen 1736 en 1795. Het mooie van zo'n vondst is dat je wat uitzoekerij hebt en aangezien ik niet zo thuis ben in de Chinese taal en al helemaal niets weet van de geschiedenis van China was ik maar weer wat blij met Google. Uit de karakters op de munt valt op te maken dat de uitgevende keizer Ch'ien Lung was en dat was een keizer die in groot aanzien stond. Onder zijn bewind floreerden de schone kunsten, niet zo'n wonder dus dat uitgerekend zo'n munt te vinden is op

Timo was de afgelopen dagen ernstig aan de schijterij. In zijn enthousiasme was hij vorige week de IJsbaan ingerend en heeft daar kennelijk iets te veel narigheid naar binnen gekregen. Het gevolg was dat wanneer zijn staart omhoog ging er maar accuut opzij gesprongen kon worden. Het spoot recht naar achteren en met zoveel kracht dat het door de stof van je broekspijpen heendrong. Het arme dier kon er niets aan doen en wij konden er niet tegen lopen om te voorkomen dat er 's morgens weer een kadootje in de bijkeuken lag. Nou, lag? Het leek er meer op of er een bom was ontploft in een blik bruine verf. Het zat werkelijk waar overal en de materie is van dien aard dat als ik een opruimpoging ondernam het met mijn ingewanden ook acuut mis ging. Uiteraard gaat op dat moment net de telefoon en omdat ik het erg druk heb met voorbereidingen van een paar grote gebeurtenissen en zit te wachten op belangrijke telefoontjes kreeg in elk geval

Het is zover, we gaan er volgende maand een dagje tussen uit. Lekker overnachten in een pension, heerlijk ontbijtje de volgende morgen en even geen huiselijke beslommeringen. We zijn er gewoon lekker aan toe. We kregen dit aangeboden en dat moet je natuurlijk met beide handen aangrijpen. Grappig is wel dat we er niet ver voor hoeven te reizen want we gaan lekker op vakantie op eigen eiland. Het is natuurlijk maar voor één nachtje en dan moet je de reisafstand ook niet te groot maken. Meestal kom je namelijk al moe aan op de vakantiebestemming en dan is de eerste

Hoewel op Vlieland al enige tijd een discussie gaande is over hoe je het landschap kunt behouden en of dat daadwerkelijk nodig is begint men in Drenthe de gevolgen te ervaren van 20 jaar aangepast natuurbeleid. Als natuurliefhebber sta ik uiterst kritisch tegenover bemoeienissen met de natuur want in mijn ogen is het beste voor de natuur gewoon deze met rust te laten. Natuur is namelijk in mijn ogen datgene wat zonder menselijke invloeden ontstaat of in stand gehouden word. Mooi dat je op de Veluwe herten hebt maar zonder bejaging en bijvoederen maken deze dieren niet zo heel veel kans. Zo gaat het ook met allerlei malle fratsen die ze her en der in den lande uithalen en dat varieert van het "redden" van

Wie: Jan Zielstra en Neelis Krijnen uit Assen
Alias: De Bukkers

N: "We komen al 16 jaar op Vlieland en het is voor ons een beetje ons 2e thuis. We komen altijd samen en dat is niet omdat we elkaar nooit zien ofzo, we wonen in Assen hemelsbreed maar een paar honderd meter van elkaar af". J: "We zijn al bijna 30 jaar bevriend. Op Vlieland kent iedereen ons als de bukkers en dat komt omdat we nogal vaak wat leuks vinden". N: "We zoeken ook altijd naar leuke dingetjes en als er iets ligt dan bukken we even en als het wat leuks was dan was het een geslaagd "bukje". J: "Het gekste dat we ooit op Vlieland gevonden hebben is een urn, die staat nu in het drenkelingenhuisje". N: "Maar het kunstgebit was ook wel heel apart". J: "We staan ook regelmatig op de braderie. We hebben elkaar ook leren kennen op de rommelmarkt trouwens". N: "Met wat we op de braderie verkopen verdienen we een klein beetje voor onze volgende vakantie op Vlieland. We zoeken ook vaak lege flessen en in een goede zomer buk je zomaar een paar tientjes bij elkaar". J: "En dat gaat dan ook meteen weer in de pot voor de volgende vakantie".

N: "We komen heel graag naar Vlieland want we hebben allebei nogal wat lichamelijke klachten en op Vlieland gaat het altijd veel beter met ons".
J: "Tegenwoordig logeren we altijd in die nieuwe appartementen van het West end. Vroeger zaten we in hotel Bruin maar dat is wat te gelikt geworden".
N: "En met het oog op Jan's lactose-allergie is het ook makkelijker om zelf ons eten te koken, zo zit je ook niet ergens aan vast".
J: "Ik heb er trouwens wel een nieuwe hobby bij, ik verzamel nu Vlieland souvenirs. Vorige week hebben we nog een prachtig geel petje van Vlieland groet gebukt".

Er was een tijd dat er op Vlieland grote woningnood heerste en nog steeds zijn huurwoningen schaars. Koopwoningen zijn er sinds enige tijd wel weer en ik denk zelfs dat het heel erg lang geleden is dat er zoveel huizen te koop hebben gestaan als nu. Op de één of andere manier kiezen erg veel mensen ervoor om te verhuizen van Vlieland en zo maken deze weer plaats voor al die mensen die hier juist koste wat het kost naar toe willen verhuizen. Het zal wel iets te maken hebben met de na-oorlogse generatie die zich hier heeft gevestigd, zijn brood heeft verdiend en nu toch graag wat dichterbij de zorg, familie en geboorteplek wil zitten. Wij zijn zelf hier ook ooit naartoe verhuisd met

Ik ben geen groot rekenaar en ben dat ook nooit geweest, ik moet het altijd hebben van het onthouden van uitkomsten. De tafel van 8,60 zit feilloos in mijn hoofd opgeslagen want dat was het statiegeld van een kratje bier. Jarenlang in de supermarkt gewerkt en in de Levensmiddelen-groothandel en ik raak die tafel nooit meer kwijt. Met de Euro is het allemaal anders geworden en kost een kratje geloof ik € 3,88. Dat rekent voor mij gewoon heel lastig want de tafel van 8 was al mijn sterkste punt niet, die van 88 is helemaal bagger. Rekenen werkt bij mij heel apart. Als ik iets moet vermenigvuldigen dan probeer ik er eerst ronde getallen van te maken en bij mij telt de

Vlieland, oase van rust en ruimte in een Wereld vol geweld, honger, drama's en droefenis. Tja, zo is het wel. Hier gebeurt niet zo heel veel en als er al iets gebeurt is dat het gesprek van de dag. Gelukkig maar, zo gaat een akkefietje gewoon heel erg lang mee. Waar moet je het anders ook over hebben? Het weer? Dat komt elke dag terug en het is toch wel eens leuk om te kunnen variëren met de onderwerpen.
Veel gasten bezoeken Vlieland vanwege die rust en ruimte en weten dat ook als geen ander te waarderen en het zijn er veel die de route naar onze mooie eiland hebben gevonden. Hele leuke mensen allemaal, aardige

Woensdag wordt er weer gebraderiet en dat betekent dat een aantal eilanders aan de bak mag om de kramen te bemannen. Ook de fanfare/drumband is in het trotse bezit van zo'n kraam en wat voor één! Een schiettent. Niet van die hele gelikte met fotocamera's en dat soort fratsen maar gewoon gezellig met een buks een roos schieten ofzo. Nu had ik aangeboden om daar ook even voor iemand in te vallen en zodoende is dat weer een hoogtepunt in mijn carriere. Het eerste waar ik namelijk naartoe ren op de kermis is de schiettent. Standaard even een fotootje schieten ook al weet ik heus wel dat als je genoeg hebt geinvesteerd er wel een kermisklant een keer op het knopje drukt zodat je in elk geval de illusie rijker bent dat je iets hebt gepresteerd maar dat drukt de pret nooit echt. Als mensen ons huis eens van boven naar onder of andersom zouden doorspitten dan kom je nogal wat van dat soort souvenirs tegen. Bijkomend voordeel is dat er uit de tijd tussen mijn 10e en 21e

Er wordt in de zomermaanden zo veel georganiseerd dat je planologisch niet altijd uitkomt. Eigenlijk wil ik altijd overal bij zijn maar bij zoveel keus zie je door de bomen het bos niet meer. Zo hebben we aankomend weekend een optreden van de Blaas of Glory (een absolute aanrader trouwens) in de Bolder, een openluchtvoorstelling van Podium Vlieland op het Vuurboetsduin en dat zijn nog maar 2 dingen om uit te kiezen. Zo zou ik vanavond bijvoorbeeld even naar de zomeravondshow die er zowaar weer zomers uitziet en kwam ik ondertussen ook Ate tegen in een wel heel bijzondere outfit. Een 70's party in de Zeevaert....tja, ik ben wel van die generatie. Helaas werd het gisteravond al erg laat, even met

"Je zal geen Nederlander zijn als je niets te klagen hebt" is een wijze uitspraak van mijn vader. Welnu, ik klaag helemaal niet vaak, eigenlijk nooit zelfs maar soms kun je in al je dankbaarheid toch nog wel eens kritisch kijken naar dingen. De hele week krijgen we van alles kado; een diepvrieskist waar helemaal niets mis mee is, een barbecue en een fraai Eco-pakket. Het Eco-pakket was nog een indirect kadootje van Rederij Doeksen omdat "we" wat te vieren hadden en ik ben erg blij met het pakket. Vier prachtige kunstzinnig beschilderde koffiekopjes en schoteltjes. Komen altijd van pas. Daar bleef het niet bij want er zat nog veel meer in. Toch kon ik een klein minpuntje niet negeren. Het spul was

Iedereen die me een beetje kent weet dat ik regelmatig met dode beesten in de weer ben. Dat is niet zonder reden want ik mag me graag bezighouden met de natuur en de bijbehorende wetenschappen. Een aantal wetenschappers op Texel heeft ook erg veel aardigheid aan dat soort zaken en incidenteel worden er zogenaamde "snij-sessies" gehouden. En het woord zegt het al, er wordt gesneden in verzamelingen dode dieren. Soms gaat het om het achterhalen van doodsoorzaken maar vaak wordt er ook specifiek onderzoek gedaan naar het dieet van de betreffende dieren en heel soms vindt er zelfs onderzoek plaats naar de ophoping van giftige stoffen in het lichaam. Wat uit zo'n onderzoek

Het overkwam me gisteren weer eens dat ik op stap was. De laatste tijd heb ik me aardig rustig gehouden, even zat van alle drukte. Gisteren zag ik Mixtape & Friends spelen op straat en dat ging zo leuk dat het aanleiding was voor het bijwonen van de voorstelling 's avonds. Het blijft elke keer weer een genot om naar te kijken. Het is zoveel meer dan muziek alleen. Het ritme van de band en het enthousiasme weet het publiek elke keer weer te bespelen en in beweging te krijgen. De toevoeging van de rapper en de extra musici bleek een succes. Geheel nieuw voor mij was dat er ook reggae was opgenomen in het repertoire. De voorstelling leverde de artiesten een staande ovatie op en na een toegift was

Waar mensen reizen wordt wel eens wat verloren en zo is op Vlieland een keur aan verloren zaken te vinden. Oude dingen van de zeelieden die vroeger de hele wereld overgingen en van heinde en verre bijzondere kleinoden meebrachten, meer recente dingen van de huidige toerist die van elders komt om hier uit te waaien. De afgelopen maanden heb ik diverse oude en moderne muntjes gevonden, leuke inktpotjes, een ongebruikte postzegel, divers kleigoed en vandaag vond ik de mooiste vondst tot nu toe; een sleutelhanger. Sleutelhangers vind ik wel eens vaker, meestal met de sleutels er nog aan maar zo'n

Onze koolmeesjes zijn inmiddels al weer uitgevlogen. Onvoorstelbaar dat die dingen maar zo kort nodig hebben vanaf het uit het ei kruipen tot zelfstandig de wijde wereld in. We hebben het niet eens gemerkt. Het werd ineens heel stil in de achtertuin en na twee dagen onheilspellende stilte besloot ik maar eens in het nestkastje te kijken. Helemaal leeg. Geen taferelen van neerstortende koolmeesjes en in de lucht springende Mauwritz, gewoon met de Noorderzon vertrokken. Nou kan het maar zo zijn dat de ouders van de mezen nog een derde nestje gaan aanleggen. Ter info, een koolmees kan wel 6 jaar oud worden maar naarmate ze meer jongen grootbrengen gaat die te bereiken leeftijd naar beneden.

Het was tropisch warm gisteren. Ook vandaag staat de zon weer op volle kracht te stralen en het is momenteel voor sommige mensen niet te harden buiten. De mussen vallen welliswaar nog niet dood van de daken maar het water dat de afgelopen week is gevallen is wel weer verdampt. Over mussen gesproken, volgens mij heb ik van de week een mussen-eitje gevonden. Zomaar in de berm van de Lutinelaan. Ik kan als natuurliefhebber niet zomaar aan zo'n klein natuurlijk wondertje voorbij lopen en heb het dus maar even meegenomen naar huis voor determinatie. Ik weet nog steeds niet zeker of het een mussen-ei is want daar zit ik niet zo goed in, maar het ei was in elk geval niet goed meer. Je kunt dat testen door hem

Soms gaan je plannen helemaal de mist in en ben je per ongeluk in iets totaal anders terechtgekomen dan waar je 's morgens nog rekening mee hield.
Klik hier
Het is me een aantal jaren geleden ook al eens gebeurd dat ik door taalbarrières in grote paniek raakte. Een simpele opmerking in Polen, waar ik voor een militaire oefening verbleef, en het daaropvolgende

Morgen heb ik zowaar een vrije dag en dat begint aardig bijzonder voor me te worden. Een dag dat er helemaal niets is gepland. Geheel toevallig heb ik dus maar een wandelroute opgehaald bij de VVV, die is vast ook wel met de fiets te doen, en dan ga ik me daar eens op storten. Op verschillende locaties bevinden zich glazen platen in de grond waarop strofen uit verzen van Slauerhoff staan afgebeeld en daar heb ik denk ik driekwart nog nooit van gelezen. Projectje cultuur snuiven noem ik dat. Cultuur hebben we hier zowiezo wel genoeg beleefd de afgelopen tijd want naast diverse CD-presentaties en boekuitgiftes is er ook nog steeds een filmploeg actief en het is bijna lastiger om niet per

De afgelopen tijd heb ik het echt razend druk. Mijn dubbele baan eist veel tijd op en daarnaast is mijn tijdsmanagement ook niet helemaal wat het zou moeten zijn. Toch als ik na een dag drukke arbeid, een zware rotklus of pittige gesprekken even achterover geleund de tuin in kijk zie ik dat het nog altijd erger kan. Het koolmezen-echtpaar is bevallen! Vijf hongerige koolmeeskuikens schreeuwen moord en brand dat ze honger hebben. Papa en mama mees schreeuwen moord en brand omdat Mauwritz ook honger heeft en de hele dag onder het nestkastje probeert zijn dieet wat aan te vullen. Zo nu en dan stuiteren Nancy of ik dan de tuin in om Mauwritz te motiveren om even te wieberen zodat pa en ma mees eindelijk weer een vette rups kunnen afleveren. En dat doen ze nogal een paar keer op een dag. Ik begin ondertussen behoorlijk verbaasd te staan van de hoeveelheid rupsen die zich bij ons in de buurt ophoudt. Als je een uurtje zit te kijken hebben er zomaar

De afgelopen weken heb ik het even rustig aan gedaan. Niet qua werk, heb het drukker als ooit te voren maar gewoon met de website. Veel tijd is gaan zitten in allerlei visites, bezoeken aan en bijwonen van. Desalniettemin is er wel genoeg gebeurd. De oefening Explosive Beach is op Vlieland gehouden, er zat een bootje bootje op de Hors ons nestkastje in de tuin is bewoond geraakt en daar zit volgens de vogelman een mees in met 7 eieren. Ik kijk er zelf niet in want verstoring moeten we voorkomen natuurlijk. De mees in kwestie is met haar tweede leg bezig. De eerste eieren zijn bij mijn achterburen uitgebroed en ik ben benieuwd of het hier ook gaat lukken. Vorige week heb ik nog wat oude pijpekoppen gevonden op diverse locaties en dat motiveert allemachtig om aandachtig door te blijven snuffelen alhoewel ik nog geen idee heb wat ik er mee ga doen als het artikel erover is geschreven. Het feit dat ik even zonder camera zat was ook niet echt bevorderlijk voor de website maar dat

Het was een druk weekend op Vlieland. Heel hemelsvaartend Nederland leek wel uitgerukt naar ons mooie doch kleine eiland dat inmiddels zuchtte onder de droogte. De bomen kon je in het bos horen uitdrogen met zo nu en dan een harde knal als er weer een scheur in de bast trok. Soms zong het bos gewoon van de insecten. Alsof heel in de verte een grasmaaier aan het werk was. De aardbeien van Jaap leden er niet onder want hij is elke dag met die plantjes in de weer en volgens mij praat hij ze stiekem de grond uit. Gelukkig brak vandaag de hemel open en met grote bakken viel het water uit de lucht. Nou heb ik zelf een hekel aan werken in de regen maar na drie maanden zo goed als druppelloos gewerkt te hebben was het toch wel weer eens lekker. Onweersbuitje erbij en dat breekt dan weer zo lekker de week. De meeste gasten begrepen ook wel dat we het nodig hadden en eigenlijk heb ik niemand horen mopperen over het weer. Toch zat er ook een minpuntje

Hoewel ik altijd een verzamelaar ben geweest van van alles en nog wat wordt het wel steeds iets minder volumineus. Tegenwoordig verzamel ik alleen nog maar dingen die in een album passen. Nu ben ik vandaag begonnen met het verzamelen van bootpasjes van Rederij Doeksen en tot nu toe heb ik er al nul. Officieel moet je die dingen inleveren als je er geen recht

Het wil wel eens wat tegenzitten in bepaalde periodes en zo zit ik dus nog steeds zonder werkende camera. Voor degenen die als oplossing aandragen dat tegenwoordig elke mobiele telefoon ook wel kwaliteitsfoto's kan maken heb ik gelijk een dooddoener; mijn telefoon kan bellen en gebeld worden en sms-en lukt ook nog net maar daar houdt het wel mee op. De functie van fotograferen zit er wel op maar door al het intensief gebruik van mijn broekzakken heeft de lens van de ingebouwde camera helaas het aanzien van een ijsvloer waar zojuist de elfstedentocht over is verreden. Geen optie dus. Helaas lijdt het onderdeel Vidi van deze site daar een beetje onder en vandaar dus maar het ongebruikelijke verzoek

Een simpel telefoontje kan soms tot vreemde gebeurtenissen leiden. Er werd een steen vermist! Nu maken we ons hier op Vlieland niet zo druk om een steen meer of minder maar als je Drentse wortels hebt komen er vreemde sentimenten naar boven als het om stenen gaat. Een missende steen kan immers het verschil maken tussen nat of droog in je hunebed liggen en dan wil je wel even op onderzoek uitgaan. De steen in kwestie die vermist bleek te zijn was een zogenaamde Veldkaap. Naar aanleiding van het Lutinejaar in 1999 werden er op Vlieland twee markeringspunten in het landschap geplaatst en in combinatie met de twee die op Terschelling werden neer gezet kon je een aantal lijnen uitzetten die op een zekere