Alweer een grijze dag, de zoveelste deze week, waarin ons wereldje nog kleiner wordt dan die al is. En zomaar op een gewone zondag verschijnt er kleur. Herman van Veen op Vlieland........tssss....daar móest ik heen! Het optreden begint met prachtig gitaarspel, spaans, waar mijn bloed van gaat zingen en dan de stem van Herman van Veen. Mooie teksten, humor....ik ben helemaal geraakt, vooral ook door het gitaarspel van Edith Leerkes. Nog nooit had ik van haar gehoord, maar ook haar naam staat nu in mijn geheugen gegrift.......

Er zijn seizoensgasten die letterlijk een half jaar op Vlieland zijn. Eén van deze 'half-eilanders' maakt elk jaar een kunstobject, houtsnijwerk; de beeldend kunstenaar Albert Linthout. In de laatste week van het kampeerseizoen was ik door hem uitgenodigd om eens te komen kijken. Albert Linthout komt vanuit zijn tent met de hand uitstekend naar me toe en stelt zich voor als Albert, daarmee gelijk een gemoedelijke sfeer scheppend. Voor mij was hij tot dan toe meneer Linthout. Even over het prachtige weer in de laatste week pratend laat hij mij zijn kunstwerk zien. Het is nog niet af. Eén boomstam is bewerkt en de andere is half klaar. In de winter gaat hij de boomstammen in primaire kleuren schilderen. Helaas beschikt Albert niet over een website, maar hopelijk neemt hij aan het begin van volgend seizoen een foto van het resultaat mee. Ik vind het nu al prachtig en bewonder zijn geduld:

Het is zo'n jaar waarin alles wat maar fout kan gaan, ook fout gaat. Op zo'n beetje elk gebied. Normaal gesproken ben ik dat irritante typetje die het glas halfvol ziet, maar deze keer was de kracht ver te zoeken. Noodgedwongen een tijdje teruggetrokken en langzamerhand komt de energie weer terug. En toch ook dankbaar, ontdaan van alles wat overbodig was, tot de ontdekking komend dat waarvan ik dacht dat weg was, nooit weg was geweest. De basis van alles en het allerbelangrijkste: liefde. Nieuwe paaltjes zijn gezet en zwakke plekken zijn versterkt. Onderweg van januari naar augustus ook veel mooie 'dingen' waargenomen. Op het prachtige nummer 'Stand up' van de nieuwe cd van Omnia (een heerlijke 'kracht cd'...........thanx Trudy!)

Volgens mij is het inmiddels algemeen bekend dat wij geen groene vingers hebben; de tuin achter is meermalen door onszelf en door anderen onder handen genomen. Het netste was het toen het helemaal betegeld was en onkruid vrij, maar ja, ik hou niet zo van schoolpleinen achter het huis. Verscheidene pogingen heb ik ondernomen om een kruidentuin achter te beginnen, maar het enige wat op wilde komen was zuring. Het wordt vaak te heet hier achter het huis. Ik zou nog steeds graag een grote boom midden in de tuin willen hebben, geen prettiger schaduw dan van een boom, eronder zittend en luisteren naar de wind die door de bladeren ritselt.

Donkere wolken trekken richting Vlieland, voorlopig krijgen we veel regen. Daarom en omdat de didgeridoo speler ziek is, hebben wij het optreden van Zonamak vanavond afgelast. Als we windguru mogen geloven wordt het volgende week prachtig weer en hebben we besloten om het optreden naar volgende week vrijdag te verschuiven. De locatie is nog niet bepaald, dat maak ik later deze week nog bekend.
Maak ik gelijk van de gelegenheid gebruik om even een kort blogje te schrijven; mijn laatste is alweer 2 maanden geleden. Dat was niet zonder reden,

Er is een bom ontploft in huis, je struikelt over de plukken haren, je glijdt uit over het zand, je plakt vast waar geknoeid is met kruidenbitter en buiten hangt dezelfde was al 3 dagen te verschieten aan de lijn. Als ik me even kwaad maak dan zou het allemaal binnen een uur opgeruimd zijn, maar ik kan mezelf er niet toe zetten. Eerst mail beantwoorden, dan komt er net die ene leuke film op de tv of er komt weer even gezellig visite aanwaaien. Eigenlijk zou het juist heel goed zijn om in huis orde op zaken te stellen, dan wordt die chaos in mijn hoofd misschien ook wat minder. Schrijven helpt ook. Vaak hebben mensen tegen mij gezegd dat ze niet snapten waarom ik soms zo open schrijf. Raar, die taboes. Ik ben geen mooi weer schrijver en

'Volg je ademhaling, voel hoe die je neus binnenkomt. Misschien voelt ie een beetje koud in je neus en wordt ie langzaam warmer in je keel.' Liggend op mijn matje, in opdracht van Inge bewust mijn ademhaling volgend, heb ik een dubbel gevoel. Ik ontspan en geniet, maar ben tegelijkertijd heel erg bewust dat dit de laatste les is die door Inge hier wordt gegeven. Inge is ongeveer 4 jaar geleden begonnen; eerst stage lopend en later als gediplomeerd yoga lerares. Hatha yoga volgde we bij haar. Voordat ik op Vlieland woonde volgde ik al yoga in Assen. Ooit daarmee begonnen omdat ik last had van hyperventilatie. Tijdens yoga wordt er goed op de ademhaling gelet, de oefeningen gebeuren op het ritme van je ademhaling.

Verschillende schermen bestaande alleen uit witte en zwarte blokken trekken als een film voor mijn ogen langs. Elk scherm bestaat uit verschillende beelden, beelden die ik niet zie, maar die ik voel. Het ene scherm volgt het andere scherm te snel op. Op het moment dat ik 'stop' wil roepen, realiseer ik me dat ik aan het dromen ben. Ergens tussen waken en slapen in, in trance toestand, draai ik me om en bedenk dat ik heel erg raar aan het dromen ben. Ik wil verder slapen en alles nog eens de revue laten passeren. Terug naar de vorige avond:

Ik heb een liefde-haat verhouding met de zee. In die volgorde. Ik vertel vast niets nieuws als ik zeg dat ik gek ben op eilanden en op de zee. Het geluid, de geur, wat ze brengt (letterlijk en figuurlijk), met de voeten door de branding lopen, en het heerlijk frisse gevoel na een wandeling langs de zeelijn, met zoute lippen en haar wat als touw aanvoelt, als gevolg. Vakanties worden ook meestal op een (ander) eiland gevierd. Eilanden hebben altijd een aantrekkingskracht op mij gehad. Alleen.......je moet over zee om er te komen. Meestal per boot. Met een spiegelgladde zee is dat geen enkel probleem voor mij, maar met een beetje golfslag zit er enorme knoop in de maag.