Er is een bom ontploft in huis, je struikelt over de plukken haren, je glijdt uit over het zand, je plakt vast waar geknoeid is met kruidenbitter en buiten hangt dezelfde was al 3 dagen te verschieten aan de lijn. Als ik me even kwaad maak dan zou het allemaal binnen een uur opgeruimd zijn, maar ik kan mezelf er niet toe zetten. Eerst mail beantwoorden, dan komt er net die ene leuke film op de tv of er komt weer even gezellig visite aanwaaien. Eigenlijk zou het juist heel goed zijn om in huis orde op zaken te stellen, dan wordt die chaos in mijn hoofd misschien ook wat minder. Schrijven helpt ook. Vaak hebben mensen tegen mij gezegd dat ze niet snapten waarom ik soms zo open schrijf. Raar, die taboes. Ik ben geen mooi weer schrijver en ondanks dat ik het erg naar mijn zin heb op de camping, valt er niet zoveel bijzonders te schrijven over mijn werk als receptioniste. Hoe het weer is kunnen jullie bekijken op de vele webcams of door naar Piet Paulusma te luisteren. Ik schrijf als ik wat te schrijven heb en dat gaat bij mij over emoties. Het lijkt vaak privé, maar ik hou wel degelijk de ongeschreven wetten in acht. Soms schrijf ik juist over gevoelige 'not done' onderwerpen, in de hoop op een discussie of herkenning. Vooral dat laatste is voor mijzelf erg prettig als ik ergens anders iets lees waar ik zelf mee zit. 'Ah, ik ben niet de enige en hoe gaan zij ermee om?'
Een radicale ommezwaai in hoe ik tegen relaties aankijk en hoe ik er zelf in sta, is in mij gaande. Als klein kind was jaloezie mij vreemd, nooit ben ik jaloers geweest omdat iemand anders aandacht kreeg en al helemaal niet omdat iemand anders wat 'bezat' wat ik niet had. Geld en materie zeggen mij weinig. Tuurlijk is enige vorm van luxe fijn, een dak boven mijn hoofd, zeker in dit land, wat te eten, ik hou van muziek luisteren en films kijken. De boekenkast puilt ook uit, er liggen zelfs nog 200 boeken op zolder. En helaas, helemaal zonder geld kun je niet leven. Ja of je moet je terugtrekken in de rimboe, volledig selfsupporting. Daar ben ik net iets te lui voor, getuige de puinhoop hier.
Ik blijf het vreemd vinden dat als ik iets zie wat ik mooi vind, dat ik dan gelijk de mededeling krijg dat er of wel of geen geld voor is. Iets wat ik mooi vind, hoef ik niet meteen te bezitten. In mijn jeugd heb ik zowel rijke periodes gekend - we konden lid worden van allerlei verenigingen, meerdere keren per jaar op vakantie en er stond een grote auto voor de deur -, als arme periodes - het gas en elektra is bijna afgesloten geweest. Het houdt automatisch in dat je leert om niet alles te kunnen hebben wat je hart begeert en dat dat ook niet hoeft om gelukkig te zijn. Macht en status vind ik ook niet belangrijk. Liefde wel.
Jaloezie was mij vreemd, totdat ik Folkert leerde kennen. Een charmeur eerste klas. Kan heel goed met vrouwen opschieten, zeker zodra zij weten dat er niks achter zit. Gevoed door wat de maatschappij en vrienden en familie denken, voelde het soms als vernedering als ik Folkert schaamteloos zag flirten, of het gewoon leuk zag hebben met andere vrouwen. Menig ruzie is erover gegaan. Jaloezie, dat afschuwelijke groene monster dat zorgt dat je dialogen met jezelf voert en je in een neerwaartse spiraal meezuigt. Met jaloerse mensen valt ook niet om te gaan. Ondanks dat het gevoed wordt door een actie, is het iets van degene zelf. Onzekerheid is de basis. Want als ik gewoonweg zeker van mezelf was geweest, dan had ik me er nooit druk over gemaakt. Folkert kon praten als brugman en honderdduizend keer zeggen dat hij van mij hield. Hij kroop toch elke nacht tegen mij en niet tegen iemand anders aan? Maar het hielp niet.
Het vreemde was dat als Folkert hier in huis zo met iemand omging, ik nergens last van had. Of die ander nou een arm om zich heen kreeg, een kus op de wang of soms zelfs een kus op de mond. Hmmm da's toch apart. Waarom wel in het openbaar en niet thuis er last van hebben? Wat kan mij het schelen wat men van mij of ons denkt? Behalve dan van degene die er voor mij toe doet.
Vrijheid is voor mij altijd heel belangrijk geweest. Het schijnt dat ik met een bordje op mijn voorhoofd ben geboren waarop staat 'Ik wil vrij zijn!'. Ik hou niet van dieren in een kooitje, heb altijd de neiging om de deuren open te zetten. Zo begrijp ik ook niet hoe je een ander kunt vertellen wat hij wel of niet mag doen, zeggen, voelen. Als Folkert goed op kan schieten met iemand, wie ben ik dan om te zeggen dat dat niet kan?
Stel nou, voordat er roddels op gang komen, Stel.....met hoofdletters, nou dat er wel gevoelens ontstaan? Wat dan? Betekent dat dan meteen het einde van een relatie? Zo kwam ik een poos terug op de site van polyamorie. Meerdere liefdesrelaties tegelijk. Niet vreemd gaan, niet swingen, maar meerdere volwaardige liefdesrelaties naast elkaar, waarbij alle betrokkenen op de hoogte zijn en er achter staan. Voor mij was het nieuw en in eerste instantie stuitte het bij mij op een 'NOU JA' reactie. Geïntrigeerd ben ik wel een boek aan het lezen wat op de site wordt vermeld: Ik hou van twee mannen. Als je teruggaat in de tijd is polyamorie niets vreemds. Ooit is monogamie door de kerk ingesteld, om vrouwen en kinderen een veilig en beschermd thuis te bieden. Nu vrouwen meer rechten hebben gekregen, zelf werken en in hun eigen levensonderhoud voorzien, kortom zelfstandiger mogen worden en zijn geworden, is de reden waarom monogamie is ingesteld, achterhaald. Maar het zit zo ingebakken in ons systeem. Volgens de normen en waarden is het 'not done'. Hoe tegengesteld het ook lijkt, monogamie voedt juist jaloezie en bezitsdrang. Voor diegene die ooit in een langdurige relatie veliefd zijn geworden op iemand anders, niet een verliefdheid die na een dag of een week weer overgaat, maar die blijft, je van je stuk brengt, jouw wereld van emoties op de kop zet, was in eerste instantie vreemdgaan en scheiden de oplossing. Terwijl ze van hun eerste partner nog steeds heel veel hielden. Opgebroken gezinnen met alle pijn van dien, ten gevolge.
Bij mij kon het er nooit in dat je van twee mensen tegelijk kan houden, volgens mij pastte dat niet in één ziel. Jaja, die is lekker, gewoon van twee walletjes eten. Ik heb die mening moeten herzien. Polyamorie vergt een open mind, geen bezitsdrang, veel zelfvertrouwen en liefde voor jezelf. Respect voor elkaar en bijzonder goed kunnen plannen. Aan twee huishoudens tegelijkertijd deelnemen, zeker wanneer er kinderen bij betrokken zijn, gaat nogal wat tijd in zitten. Volgens de mensen die meerdere relaties tegelijk hebben, levert het wel heel veel geluk op. Hun standpunt dat één persoon jou nooit volledig kan bevredigen, niet persé sexueel gezien, maar gezien interesses, visies, hobby's etc., had ik moeite mee. Een ander kan jou niet gelukkig maken, dat moet je zelf doen. Maar aan de andere kant kan je in één relatie soms te kort komen en een tweede relatie, anders, kan je als mens zijnde uitdagen. Het gevoel van verliefd zijn, echt houden van je partner en hem of haar het geluk gunnen, wakkert de positieve gevoelens binnen je eerste relatie aan. Je moet weer moeite doen, communiceren. Echt communiceren. Binnen een langdurige relatie ga je dingen veronderstellen, invullen, zeker binnen een goede relatie is een half woord genoeg. Dat is fijn, maar ook een valkuil. Als het goed is ontwikkel je, verander je en als je blijft communiceren kom je niet echt voor een verrassing te staan.
Polyamoriste of monogamiste, ik laat het in het midden. Voor beiden valt wat te zeggen. Wel weet ik inmiddels, uit eigen ervaring, dat van twee mensen tegelijkertijd houden past binnen één ziel. Het schuldgevoel of het gevoel dat je iemand verraadt, is niet nodig. Het is wat je ermee doet. Hoe eerlijk je bent. Ik vind het een interessant gegeven, vrijheid om te kunnen zijn wie je bent, maar met respect voor anderen en rekening houdend met andermans gevoelens. Of hou je dan juist geen rekening met andermans gevoelens? Zijn we geïndoctrineerd of zijn we echt allemaal monogamist (geworden)?

< Vorige		Volgende >