Voor het eerst sinds mijn vader overleden is (20 januari), heb ik weer kleur gezien, frisse lucht geroken en echt gelachen. Het is me niet ontgaan hoe symbolisch het overeenkomt met de natuur; hij is overleden met afnemende maan, in de winter, daarna volgde ijs, stilte. De wereld stond even stil.
Tot het laatst toe was hij helder en maakte hij mij nog aan het lachen. We waren er niet bij, mijn broer en ik, toen hij stierf. Maar allebei hebben we het gevoeld. Een bijzondere, enge en prachtige ervaring .... bloedbanden.
Langzamerhand pak ik van alles de draad weer op en elke dag doe ik in ieder geval één ding waar ik van geniet. En sjonge! Wat een pracht vandaag.......

< Vorige		Volgende >