Degene die mijn tweets volgen weten inmiddels dat ik vaak en veel naar de lucht kijk; ik tweet niet veel maar het zijn bijna allemaal foto's van luchten die op dat moment indruk op me maken. Ik ben ook blij dat we in een huis wonen waar ik aan alle kanten bijna geheel vrij de lucht kan zien. Toen we nog in Assen woonden was dat niet het geval, gebouwen stonden in de weg en ook op mijn werk in Assen was het enige stukje lucht wat ik kon zien via een dakraam en als het even kon keek ik ook omhoog, dromend van ruimte. Dat is ook het mooie hier, je kan ver kijken en vaak van spectaculaire luchten en licht genieten. Er overvalt me dan een gevoel van ruimte en vrijheid; een zucht alsof alles van me afglijdt. De stad is geweldig om een paar dagen te vertoeven en te genieten van de dingen die je hier niet kunt doen en zien, maar na 2 dagen mis ik die ruimte en krijg lichtelijk last van claustrofobie. Dat is meteen over zodra ik de Afsluitdijk (mee) oprijd.
Gisteravond nadat ik de deur uitliep om de honden voor de laatste ronde uit te laten, riepen een paar buren of ik wel eens een mooi natuurfenomeen had gezien, oplichtende wolken door het onweer. Prachtig. Ik heb een poos door de duinen gelopen en genoten van die lichtshow. Het is waarempel gelukt om het met de telefoon te fotograferen, ongetwijfeld zijn er veel mooiere foto's van; naderend onweer dreigt, maar het ging om Vlieland heen:

< Vorige		Volgende >