Alweer twee weken geleden, maar nog steeds vers in het geheugen: drie dagen Londen. Geen auto tot onze beschikking en zo zijn mijn moeder en ik met de trein naar Londen gegaan. Voor mijn moeder was het de eerste keer naar de britse eilanden, voor mij was het de eerste keer met de Eurostar. Vanuit Assen richting Brussel en van daaruit pak je de Eurostar. In de trein naar Belgïe wordt er geen paspoort controle gedaan, maar daarentegen wel een hele strenge controle als je de Eurostar ingaat. Ik heb nog nooit gevlogen en zo'n soort incheck was voor mij helemaal nieuw en natuurlijk gaan alle bellen af: 'oja, ijzeren pinnen in de polsband en oja een enkelband, huh? hij gaat ook af op een steentje?!...hematiet' Enfin eenmaal in de trein is het comfortabel reizen; mooie vergezichten in Frankrijk. Die militairen op het perron in Calais waren wel intimiderend, maar dat zal te maken hebben gehad met de olympische spelen. De trein zat vol met werklui en volgens mij waren wij de enige in ons compartiment die er voor het eerst in zaten. Ik vond het nogal een bijzonder idee, zoveel water boven ons. Het enige waar je het aan merkt dat je vrij diep zit, is de druk op de oren. 

In Nederland, Belgïe en Frankrijk was het grijs en regenachtig, maar vanuit de tunnel in Engeland omhoog komend was het daar prachtig weer, mooie aankomst :-). Omdat we er maar zo kort waren hadden we van tevoren al bekeken wat we echt wilden zien en doen; de Tower, een rondvaart over de Thames en een park bekijken. Omdat ik te weinig tijd had om de metro uit te pluizen hadden we een open bus tour ticket gekocht. Ideaal, je kan overal in- en uitstappen en ze helpen je bijzonder vriendelijk. Mijn moeder die nog met een stok loopt (nog een gevolg van de ziekte van Lyme) en dat liever niet doet, kwam erachter dat je in Engeland dan een voorkeursbehandeling krijgt. In de rij bij de wc's werd ze door de toiletjuffrouw eruit gepikt en begeleid naar een aparte wc, zodat ze niet hoefde te wachten. Met een big smile kwam ze terug: 'wat zijn ze hier vriendelijk!, Zo wil ik wel met een stok lopen!'.
Uiteindelijk hebben we een paar uur in de Tower rondgelopen; de Kroonjuwelen maakten op ons de minste indruk, de sfeer het meeste. Gewoon helemaal terug in de tijd, prachtig! De boot op de Thames was leuk, voornamelijk door de man die wat vertelde over de gebouwen op de oevers. Ik hou van de britse humor: 'Ziet u aan de rechterkant dat grote gebouw wat helemaal uit glaspanelen lijkt te bestaan en bijna af is? Die bouwen ze voor glazenwassers in opleiding....even checken of jullie wel opletten!'. Het park zijn we niet meer aan toe gekomen, maar vlakbij het hotel was een klein stadsparkje waar we alle indrukken onder het genot van een wijntje lieten bezinken. Terwijl wij zaten te genieten kwam er vlak naast ons tafeltje een eekhoorn te voorschijn. Voor de Londenaren blijkbaar heel gewoon, ze kijken er wel glimlachend naar, maar laten het beestje gewoon lekker scharrelen. 
Het ontbijt in het hotel waar wij zaten was bijzonder slecht, baggerkoffie, paar slappe plakjes geroosterd brood, geen vleeswaren en kaas of iets dergelijks en ik wilde hoe dan ook op de dag van vertrek een fatsoenlijk ontbijt hebben. Voor zevenen hebben we de sleutel ingeleverd en zijn we richting het St Pancras station gegaan en daar heb je keuze te over aan gezellige restaurantjes waar je een heel goed ontbijt krijgt. Het was wel ff worstelen hoe je de koffie uit een yoghurtkom op moet drinken (blijkbaar is dat daar een trend) maar dan heb je ook voor de rest van de ochtend genoeg cafeïne binnen. Londen is een leuke stad, het was goed om een paar dagen verandering van omgeving te hebben, voor ons allebei. Heerlijk om ander geld in je handen te hebben (hoort bij het buitenland gevoel vind ik), ik heb erg gelachen om mijn moeder die niet zo goed engels spreekt, gewoon nederlands spreekt en voor elkaar krijgt wat ze wil. Zij om mijn neurotische gedoe met de portemonnees. In Parijs ben ik in de metro een keer beroofd. De hele tijd riep ik: 'Heb je je tas dicht?'. En steeds maar voelen of ik de knip en de telefoon nog had...werd er zelf ook gek van ;-). Was nergens voor nodig. Onder het genot van echte mede van de Tower schrijf ik dit blog en glimlach bij de herinneringen.....