Besneeuwde schouder,
Gebogen onder zware last
De laatste rustplaats
benaderd met onzeek’re pas

De herinnering schrijdt enkel voort
Een ander haalt ze op of in
Maar geen van allen
die hier volgen
voelen zich te min
De tranen op te nemen
die het groen en troost gaan voeden.

Woorden helen zelden wonden
Wat ziek is moet genezen,
Gevoel moet zijn gevoeld.
Om als het einde daar is
een oprechte traan te laten
voor wie ze is bedoeld.

"Doet u mij maar hetzelfde als gisteren".  De grijsaard keek de barkeepster aan in de hoop dat zij ook degene was die hem gisteren had bediend. Sinds een paar jaar kon hij mensen niet meer onthouden en vond hij het sowieso al lastig om met nieuwe mensen kennis te maken.
Zijn hoofd functioneerde nog volop en alles van vroeger zat er nog wel maar de laatste maanden merkte hij dat het steeds moeilijker werd om nieuwe indrukken op te slaan.
De barkeepster zette een oude jenever voor de man neer en vroeg aan de man naast hem of hij ook iets bliefde. “Een jonkie voor mij alstublieft”.
De mannen kwamen al veertig jaar elke dag samen in dit cafeetje en in de afgelopen jaren hadden ze hier al van alles besproken. Over wat hun bezighield, wat anderen bezielde en vooral om zo nu en dan eens ongegeneerd hun grieven te ventileren over hoe de wereld in rap tempo aan het veranderen was. Niet beseffend dat het juist zijzelf waren die de tand des tijds niet konden ontlopen en stil bleven staan in hun ontwikkeling terwijl ze vroeger altijd voorop liepen. Nee, Henk en Arie bleven een beetje hangen in de jaren zeventig.
Vertellen konden ze allebei wel heel goed. Soms als het een iets minder drukke avond was in het café dan kwamen ze tot groot genoegen van de badgasten goed op dreef. Verhalen over hoe er ineens midden in de winter mensen met arrensleden vanuit Friesland de Waddenzee waren overgestoken, over de spectaculaire reddingen aan het begin van de twintigste eeuw en over het functioneren van oud-burgemeesters. Dat de mannen helemaal niet oud genoeg waren om alles te kunnen hebben meegemaakt deerde de gasten niet en de mannetjes gingen zo op in hun verhalen dat ze er zelf in geloofden. Nog niet zo lang geleden was Peter er ook nog bij. Met zijn 87 jaren nog het meest monter van allemaal en hij had ook dat beetje zelfspot en die typische eilandhumor zodat hij zonder twijfel de toon van de gesprekken en verhalen zette. Eilanders en badgasten kwamen dikwijls alleen maar voor de verhalen van hun drieën naar de kroeg en hadden dan tot in de kleine uurtjes de avond van hun leven. De muziek ging dan heel zacht, De sigarenrook kringelde omhoog en langzaam vulde dan het monotone gebrom van die mannetjes de gelagkamer. Als het heel spannend werd kon je er letterlijk een speld horen vallen. Alleen het gerinkel van de glazen verbrak de geladen stilte dan en soms maakte Peter dan een opmerking zodat iedereen ineens bevrijdend in de lach schoot. Later toen het rookverbod in de horeca-gelegenheden van kracht werd ging het drietal buiten zitten op het terras en werd het nog gezelliger. De met miljoenen sterren versierde nachtelijke hemel vormde met het lichtende bord van de Heineken-reclame een ideale achtergrond voor de verhalen uit vervlogen tijden. Toen de eerste winter van het rookverbod zijn intrede deed en de terrasverwarming de kou niet meer kon verdrijven uit de stramme botten van de grijsaards werd Peter bevangen door wat in de eerste instantie een eenvoudig griepje leek. Niet gehinderd door het gekuch bleven de mensen aandachtig luisteren naar de vertellingen op het terras en nog steeds was het stil tussen de verhalen door. Mensen gingen na afloop van hun avondje uit gezellig napratend naar hun huizen terug en terwijl hier en daar de lichten uitgingen hoorde je in de verte nog een rochelende en kuchende Peter door de straten schuifelen, op weg naar zijn eigen kamertje in het bejaardenhuis. Na een maand bleek de eenvoudige griep een zware longontsteking en Peter was er ’s avonds niet meer bij. Hij mocht niet meer buiten komen van de dokter en langzaam werd het stil op het terras. De mannen die zonder Peter hun verhalen niet zo smeuïg meer vertelden als voorheen verplaatsten zich weer naar de warme binnenkant van het café en allengs werden ze stiller. De verhalen kwamen minder vaak voorbij en soms zaten ze, nog steeds tot vermaak van de badgasten, alleen maar af te geven op de maatschappij. Ze maakten zich grote zorgen over Peter en dat bleek geheel terecht. Het was ongeveer in februari dat ze ‘s avonds aan de bar het bericht kregen van zijn overlijden.

“Doet u mij maar hetzelfde als gisteren”. Alsof dat zou kunnen……..