Bij de Veerdam op Vlieland spoelde woensdag 15 mei een rotgans aan met om beide poten een blauwe kleurring. Een leuke vondst want via een speciaal netwerk van ganzenonderzoekers kun je heel snel achterhalen waarvandaan het dier afkomstig is en hoe oud het is geworden en waar het tussen geboorte en overlijden allemaal is gesignaleerd. Er zijn drie soorten rotganzen te onderscheiden maar in Nederland komt overwegend de zwartbuikrotgans overwinteren en zo eentje is het dus. De vogel is geringd in Taymir, west-Siberië en is sinds 2008 meerdere malen op Vlieland en Texel gesignaleerd. Een enkele keer is Texel bezocht maar de vogel bevond zich verreweg het grootste deel van de winter op en rond het Westerse veld op ons eiland.
Ganzen worden vaak met kleurringen of eventueel zelfs een halsband geringd. Het voordeel hiervan is dat de ganzen op grote afstand individueel kunnen worden herkend en makkelijk zijn af te lezen met behulp van een verrekijker. De hoeveelheid informatie over migratie is hierdoor enorm veel groter dan met het conventionele gebruik van metaal-ringen met een nummer. Mijn eerste geringde rotgans in elk geval, mooie  vondst.





De individuele waarnemingen en door wie die zijn gedaan laat ik verder niet zien op deze site, dit ivm privacy-technische bezwaren.

Dit stootijzer vond ik onderaan de glooiing naast de terminal van Rederij Doeksen. Het is vermoedelijk verloren tijdens werkzaamheden aan deze glooiing. Voorheen vond ieder jaar onderhoud plaats aan de dijk en werden loszittende stenen weer opnieuw gezet en missende exemplaren weer aangevuld. Het was een erg fysiek werk en elk hulpmiddel was dan ook meer dan welkom. De basaltblokken wegen er nogal in en zijn geen van allen hetzelfde van vorm en moeten dus passend worden gelegd, een heel precies puzzelwerkje. Er zijn niet zoveel steenzetters meer in Nederland, de nieuwe lichting wordt opgeleid door met een ervaren steenzetter mee te lopen en op die manier ervaring op te doen. Momenteel zijn er nog steenzetters actief op Vlielands jachthaven waar de havenmond wordt aangepakt.

In een tuin aan de Dorpsstraat vond ik gisteren een grote knoop. Het materiaal was koperkleurig en aan de achterkant was een restant te zien van een oog. Het formaat van maar liefst 3,5 centimeter doorsnee was dusdanig dat ik geen idee had in welke richting het moest zoeken. Dankzij een deskundige op het gebied van bodemvondsten (een kennis via www.pieppiep.nl) ben ik te weten gekomen dat het een zogenaamde Dandy-knoop betreft. Dit soort knopen kent men vooral uit het Victoriaanse tijdperk in Londen waarbij voornamelijk mannen zich erg focusten op mode. Extreme pruiken, extravagante kledij en dus ook overdreven grote sierknopen.
In de lage landen had dit een andere achtergrond, het was een reactie op de Franse revolutie in 1790 en kon worden gezien als een vorm van stil protest. Voor Vlieland mogelijk een unieke vondst en ook deze zal een plaatsje gaan krijgen in de Noordwester.

Na munten en fietssleutels is de vingerhoed het meest gevonden voorwerp rond de bewoningsgeschiedenis op Vlieland. In vrijwel elke tuin kom ik gemiddeld één vingerhoedje tegen en deze komen uit de periode rond 1700 - 1900. Een uitzondering vormde een vingerhoedje uit de jaren '70 van de vorige eeuw, dat was een exemplaar dat je kado kreeg als je een verzekering afsloot bij de RVS. Vingerhoedjes werden kennelijk veel verloren en in tegenstelling tot tegenwoordig had bijna iedereen wel zo'n dingetje op zak. Kleding werd nog door de huisvrouw zelf hersteld en het was ook beslist niet ongewoon dat in die tijd mannen zelf hun kleding verstelden of een knoop aanzetten, op Vlieland was namelijk een aanzienlijk deel van de bevolking werkzaam op zee en vaak langdurig van huis. Moeders was dan niet mee op reis dus je werd wel geleerd zelfredzaam te zijn. Naast de traditionele vingerhoed vind je ook de zogenaamde naairing. Deze naairing oogt als een vingerhoed zonder kop.

Gevonden in een tuin aan de hoge zijde van de Dorpsstraat; een schitterende knoop van de voorloper van de PTT (post telefonie en telegrafie). De knoop is afkomstig uit de periode 1859 - 1899 en werd gedragen door de geüniformeerde postbeambten. Destijds waren medewerkers van de posterijen ambtenaren en er was dan ook een heel voorschrift over hoe de kleding er uit moest zien en de hogere ambtenaren hadden zelfs uniformen die militair aandeden. Het logo van de posthoorn en de bliksemflitsen moest uitbeelden hoe snel telegrafie werkte. Voor zover ik weet was in een deel van het tegenwoordige Hotel Golfzang (Het Groene Weeshuys) aan het eind van de vorige eeuw een rijkstelegraaf-kantoor gevestigd en het zal ook een knoop zijn die afkomstig is van iemand die in dat pand een functie heeft bekleed.

Vlak naast een wandelpad vond ik vandaag een wandelstok-plaatje. Deze plaatjes zijn begin jaren '60 van de vorige eeuw aan hun opmars begonnen en die is zo'n beetje gestagneerd aan het eind van de jaren '80 van de vorige eeuw. Het wandelen daarentegen heeft nogal wat ontwikkelingen doorgemaakt en momenteel wordt er zelfs gewerkt aan de aanleg / markering van een lange-afstands-wandelroute op Vlieland. Hoewel je even een periode hebt gehad dat mensen met twee stokken wandelden, het zogenaamde Nordic Walking, waren deze souvenir-plaatjes toch vooral bedoeld voor de gewone traditionele (bamboe) wandelstok. Ze zijn inmiddels op Vlieland niet meer te koop, deze met de afbeelding van de vuurtoren en mede daarom is het weer een leuke vondst!