Sander Moorlag, briljant conservatoriumstudent en sinds kort min of meer bekende Nederlander. Sander was namelijk te zien op televisie bij de VARA. De aanleiding lag in het feit dat Sander als lid van de band Mixtape mee mocht spelen tijdens het nieuwjaarsconcert van het Nederlandse Blazersensemble (waar toevallig onze eigen Gerrit Boonstra deel van uitmaakt) omdat ze één van de vier winnaars waren onder de 132 inzendingen van een compositiewedstrijd. Mixtape, de band waarin Sander toetsenist is geniet op Vlieland al geruime tijd enige bekendheid na een aantal succesvolle optredens in Podium Vlieland, deed dit samen met een Sneker rapper en wel op gearrangeerde muziek van Joh. Seb. Bach. Misschien niet de meest voor de hand liggende muziekkeuze voor een pop/rock/jazz-band maar het stond als een huis. (altijd terug te zien op uitzending gemist).


Sander is geboren als zoon van Grietje Horjus en Jan Moorlag en kreeg thuis altijd de ruimte om zich met zijn grote hobby bezig te houden: muziek maken. Met ouders die beide in de fanfare actief zijn was het niet zo moeilijk te voorspellen dat Sander ook mee zou gaan spelen en uiteindelijk begon hij op elf-jarige leeftijd (nu 7 jaar geleden) een leuk riedeltje mee te blazen op de trompet. Muzikaliteit zit in de familiegenen en dus werd zelfs bij wat tegenvallende resultaten op de HAVO in Sneek niet geeist dat er maar wat meer tijd in huiswerk maken moest gaan zitten en wat minder in muziek. Uiteindelijk heeft Sander de school toch met goed resultaat afgesloten waarna de meest logische keuze het conservatorium was.

Sander had ondertussen al wat publiek en podiumervaring opgedaan want de HAVO in Sneek was een school waar muziek al extra aandacht kreeg en Sander zat dan ook meer in de studio dan in de schoolboeken. Met de schoolband (Bogerman Bigband) werd regelmatig opgetreden). Via een Afrika-project is Sander met de voorloper van Mixtape zelfs in Ethiope beland waar men wilde laten zien dat primaire communicatie toch niet taal maar zang en dans is.
Inmiddels zit Sander een half jaar op het conservatorium, heeft hij al een aantal keren voor het grote publiek staan spelen en bespeelt hij in zijn vrije momenten nog steeds graag toetsen, trompet of eventueel de drums. Een leven zonder muziek zou hij zich dan ook niet kunnen voorstellen. "De opleiding past precies bij mij".


Hoe Sander de toekomst ook ziet, vooral veel muziek maken, misschien lesgeven maar hij hoopt vooral tegen een echte goede band aan te lopen. Hoewel hij zijn carriere natuurlijk elders tegemoet gaat blijft Vlieland toch heel belangrijk: "Echt weg ga ik nooit".

Willem Severein, geboren in 1955 en al van kinds af aan een dierenliefhebber.

Vandaag was ik eens even op bezoek bij een markante Vlielander. Sommige mensen kennen Willem alleen maar onder de naam Yet en dat is nog een heel verhaal. Toen Willem in een recalcitrante periode verkeerde had hij zijn haren tot een respectabele lengte laten groeien, en ieder bezoek aan de kapper was zowiezo al een drama, dat zijn vader hem de bijnaam Yet gaf omdat hij er nogal vrouwelijk uitzag. De beste man hoopte natuurlijk dat het effect hiervan zou zijn dat Willem de haren toch maar ging inkorten maar helaas, Willem had daar niet zoveel zin in en vervolgens ging de bijnaam Yet een heel eigen leven leiden. Momenteel wordt hij nog steeds door iedereen zo genoemd.

De geboorte van Willem verliep trouwens ook al niet helemaal zonder problemen en als gevolg daarvan loopt hij erg moeilijk. Werken was dan ook nogal een toestand en hij heeft nog wel een tijd vogels opgezet, even in de bosbouw gezeten maar belandde toch op vrij jonge leeftijd in de WAO. Met veel tijd omhanden schafte hij zich wat katten aan, later werden dat kippen en uiteindelijk verzeilde Willem in de zebravinken. Van huis uit daarmee toch al opgegroeid want ook zijn vader had een voliere met allerhande kleine vogeltjes maar de zebravink was Willem's favoriet.

Dat zebravinken niet gauw vervelen blijkt wel uit de verschillende kleurvariaties die onder ander de namen blackface, roodborst en emo dragen. Willem fokt deze dieren op kleur en probeert er dus steeds nieuwe kleurcombinaties uit te krijgen. Hij heeft intensief contact met collega's en die wisselen nog wel eens nieuwtjes en weetjes uit. Behalve dus een leuke hobby ook goed voor de contacten.  Een zebravink kan ongeveer 8 jaar oud worden en in tegenstelling tot veel beroepsfokkers laat Willem de beestjes nog genieten van hun oude dag. Zijn ze bejaard, dan gaan ze in een speciaal "bejaardentehuis". Behalve de gewone zebravink heeft Willem nog speciale soorten. De Timorzebravink, die komt niet uit de outback van Australie maar leeft in Nieuw Zeeland. Ze zijn kleiner dan de gewone zebravinken vanwege het voorkomen in een andere biotoop. Daarnaast heeft Willem ook nog een hok met hele bijzondere regenboogvinken, dit zijn bewoners van de Mangrovenbossen in het Noorden van Australie en kunnen ook in allerlei prachtige kleuren voorkomen. Wat wel een grappig detail is: Het gemorste zangzaad wordt in de tuin gestrooid en dat levert de meest bijzondere aanvliegers op. Zowel binnen als buiten kan Willem de hele dag van vogels genieten. En wie wil dat eigenlijk niet?